เงาของคนค้าทาสที่แสนโหดร้ายซึ่งเคยฟาดแสบใส่เขาก็อยู่ที่นั่นเช่นกัน ยืนอยู่ข้างๆ ทรราชตัวนั้น นี่คือมนุษย์คนแรกและคนเดียวในตอนนี้ที่ซันนี่เป็นคนปลิดชีวิตด้วยมือของเขาเอง เขาถึงกับขโมยรองเท้าบูตและผ้าคลุมมาจากศพของชายคนนั้นด้วยซ้ำ
ที่ด้านข้างของพวกเขาทั้งสองฝั่ง ยังมีเงาอื่นๆ อีก เหล่าอสูรขยะกระดองยืนนิ่งงัน ก้ามของพวกมันลดต่ำลงติดพื้น เงาของเซนจูเรียนที่แสนดุร้ายสามารถมองเห็นได้ท่ามกลางพวกมัน รายล้อมไปด้วยตะขาบยักษ์ ฝูงหนอนกินเนื้อ และดอกไม้กินคนประหลาดอีกสองสามดอก
ทุกชีวิตที่ล่วงลับด้วยน้ำมือของซันนี่ต่างอยู่ที่นั่นในรูปแบบของเงา หรือถ้าจะให้แม่นยำกว่านั้น คือทุกชีวิตที่เศษเสี้ยวเงาของพวกมันถูกเขาดูดซับเข้าไป
ทั้งที่ความจริงแล้วพวกเงาไม่มีดวงตา แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าพวกมันกำลังจ้องมองมาที่เขา…
เงียบงัน ไม่ไหวติง คอยเฝ้าดู
ซันนี่รู้สึกขนลุกซ่านไปตามแนวกระดูกสันหลัง เขาเผลอกลืนน้ำลายและหยัดตัวยืนขึ้น ขาทั้งสองข้างสั่นเทาเล็กน้อย การได้พบว่ามีกองทัพเงาคนตายขนาดเล็กปรากฏขึ้นภายในทะเลวิญญาณของตัวเองนั้นไม่ใช่เรื่องที่น่ารื่นรมย์นัก นับประสาอะไรกับการที่เงาเหล่านั้นเคยเป็นของสิ่งมีชีวิตที่คุณเป็นคนปลิดชีพมากับมือ
เขากัดฟันแน่น
‘ขอย้ำอีกทีนะ… นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?!’
