ด้วยความสนใจและกังวลใจ เขาจึงเข้าไปในทะเลวิญญาณ พื้นน้ำที่นิ่งสงบและกว้างใหญ่ไพศาลในความมืดที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นต่อหน้าจิตใต้สำนึกของเขา มีคอร์วิญญาณเงามหึมาตั้งตระหง่านอยู่ มีบริวารที่ส่องสว่างของเหล่าความทรงจำ และความรู้สึกแปลกๆ ที่ว่ามีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ตรงขอบเขตสายตา
ด้วยความเคยชิน ซันนี่หันศีรษะไปเพื่อพยายามจะจับจ้องสิ่งนั้น โดยรู้ดีว่าเขาคงจะไม่เห็นอะไรเลย
ทว่าในครั้งนี้ เขากลับมองเห็นมัน
ซันนี่สะดุ้งสุดตัวและร้องอุทานออกมาจนเสียการทรงตัว
‘อะไรกันเนี่ย! นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย!’
ตรงนั้น ในความมืดมิด ณ สุดขอบของแสงสลัวที่ทอดมาจากความทรงจำอันโชติช่วง ร่างสีดำยืนนิ่งสนิทอยู่ พวกมันคือเงา… เงาของเหล่าสิ่งมีชีวิตที่เขาเคยฆ่า
มีเงาที่ดูคล้ายกับทาสที่มีไหล่กว้างและแผ่นหลังอาบเลือด คนที่ซันนี่ไม่เคยใส่ใจที่จะจำชื่อด้วยซ้ำ ร่างของเขาบิดเบี้ยวและน่าสยดสยอง เนื่องจากเขาได้กลายร่างเป็นสัตว์ร้ายกระหายเลือดหลังจากกลายเป็นร่างโฮสต์ให้กับตัวอ่อนของราชันขุนเขา และตัวอ่อนตัวนั้นก็ถูกซันนี่รัดคอจนตาย
เงาของราชันขุนเขาเองก็ยืนตระหง่านอยู่เหนือเขา มันน่าหวาดหวั่นและน่ารังเกียจไม่ต่างจากตอนที่ทรราชตนนั้นยังมีชีวิตอยู่ ซันนี่สั่นสะท้านเมื่อนึกถึงตอนที่หนีรอดมาจากกรงเล็บของสิ่งมีชีวิตที่น่าขยะแขยงนั้นมาได้
