เมื่อซันนี่กลับมาถึงต้นไม้มโหฬาร ความมืดก็เข้าปกคลุมเสียแล้ว แคสซี่กำลังหลับใหล ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าคลุมอย่างสบายอารมณ์ มีรอยยิ้มที่ดูสงบปรากฏบนใบหน้าของเธอ
‘ฝันดีนะ’
เธอไม่ได้ถูกรบกวนด้วยนิมิตอันน่าสยดสยองมานานแล้ว ทุกอย่างดีขึ้นตั้งแต่พวกเขาตัดสินใจพักอยู่ที่เกาะอันเงียบสงบแห่งนี้
…ทุกอย่างยกเว้นอารมณ์ของเนฟ วันนี้เธอไม่แม้แต่จะกลับมาที่แคมป์ด้วยซ้ำ แต่กลับนั่งนิ่งอยู่ตรงขอบตะวันตกของสถูป ซันนี่ไม่ชอบเลยที่เธอไปอยู่ใกล้กับน้ำสีดำนั่นขนาดนั้น
เขาถอนหายใจ
‘ฉันต้องหาผลไม้อร่อยๆ ไปให้เธอโดยเร็วที่สุด’
เธอต้องหายเศร้าแน่นอนหลังจากได้กินผลไม้เวทมนตร์พวกนี้ มันทั้งหวานและอร่อยมาก! แค่คิดซันนี่ก็น้ำลายสอแล้ว
‘…บางทีฉันอาจจะหาเผื่อตัวเองสักลูกด้วย’
ในช่วงแรกๆ พวกเขาผลัดกันปีนขึ้นไปบนกิ่งล่างๆ ของต้นวิญญาณเพื่อเก็บผลไม้ แต่พักหลังมานี้เนฟิสดูเหมือนจะวอกแวกไปกับความหม่นหมองที่น่าประหลาดนั่น ส่งผลให้ภาระการนำผลไม้ลงมาให้ทุกคนตกเป็นของเขาเพียงผู้เดียว
