ในตอนเช้า ซันนี่ตื่นขึ้นด้วยเสียงพริ้วไหวอันอ่อนโยนของใบไม้ เมื่อลืมตาขึ้น เขาเห็นแสงแดดสาดส่องผ่านพุ่มใบสีแดงฉานของต้นวิญญาณ แต้มแต่งโลกใบนี้ด้วยเฉดสีชมพูอ่อนละมุน มันเป็นภาพที่สวยงามและสงบเงียบ ราวกับว่าภยันตรายและความสยดสยองทั้งมวลของดินแดนแห่งความฝันไม่อาจย่างกรายมาถึงเขาที่นี่ได้
สายลมเอื่อยๆ สัมผัสผิวกาย นำพาความเย็นและกลิ่นอายของใบไม้แห้งมาด้วย
เป็นครั้งแรกในรอบนานแสนนานที่ซันนี่รู้สึกถึงความสงบสุข
‘นี่น่ะเหรอความรู้สึกของการได้พักร้อน?’
ถ้าใช่ การตัดสินใจพักผ่อนของพวกเขาก็ถือเป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดที่เคยมีมาเลย
เขาลุกขึ้นนั่งพร้อมกับหาววอดและมองไปรอบๆ อย่างเกียจคร้าน แคสซี่และเนฟิสตื่นอยู่ก่อนแล้ว การได้เห็นพวกเธอทำให้รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของซันนี่
‘ทำไมฉันถึงได้ยิ้มหน้าบานแบบนี้กันนะ?’
ซันนี่สะบัดศีรษะ ปรับสีหน้าให้ดูจริงจังแล้วเอ่ยว่า
“อรุณสวัสดิ์”
เด็กสาวทั้งสองทักทายเขา จากนั้นเนฟิสก็เอียงคอเล็กน้อยแล้วถามขึ้น
“นี่ นายจำได้ไหมว่าทำไมเมื่อคืนเราถึงไม่ได้วางเวรยามกันเลย?”
ซันนี่กะพริบตา นั่นสิ ทำไมถึงไม่มีใครเฝ้าแคมป์เลยล่ะ?
“เอ่อ ไม่รู้สิ สงสัยพวกเราคงจะเหนื่อยเกินไปมั้ง? อีกอย่าง ที่นี่มันปลอดภัยจะตายไป ทำไมต้องอดนอนให้เสียเวลาล่ะ?”
เธอขมวดคิ้ว ซันนี่คาดว่าดาราแปรเปลี่ยนจะดุด่าพวกเขา แต่ผิดคาด เธอแค่ยักไหล่
“…ก็น่าจะใช่ล่ะมั้ง”
