ซันนี่นอนลงบนที่นอนใบไม้ที่ทำขึ้นมาอย่างง่ายๆ เขารู้สึกผ่อนคลายและมองโลกในแง่ดีเป็นครั้งแรกในรอบหลายต่อหลายวัน
ทุกอย่างดูเหมือนจะดีขึ้นเรื่อยๆ
ก่อนจะหลับไป เขาเหลือบมองกิ่งก้านที่แข็งแกร่งของต้นไม้มโหฬารและคิดด้วยความเสียดายเล็กน้อยว่า
‘เมื่อไม่มีปีศาจกระดองแล้ว ก็ไม่มีใครคอยปกป้องต้นไม้ที่สง่างามต้นนี้อีกต่อไป เมื่อพวกเราออกเดินทางต่อ มันจะไร้ซึ่งการป้องกันอย่างสิ้นเชิง น่าเสียดายจริงๆ…’
สติของเขาเริ่มกึ่งหลับกึ่งตื่น อย่างไรก็ตาม ความคิดสุดท้ายได้แล่นเข้ามาในหัวของซันนี่ก่อนที่เขาจะจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดโดยสมบูรณ์
“น่าเสียดายจริงๆ ที่จะไม่มีใครอยู่ที่นี่เพื่อรับใช้มัน… และป้อนอาหารให้มัน… และช่วยมันขยายพันธุ์…”
