เลยขอบด้านตะวันตกของสถูปเถ้าถ่านออกไป ทัศนียภาพของชายฝั่งที่ถูกลืมกลับไม่เป็นอย่างที่ซันนี่คาดหวัง—และวาดหวัง—เอาไว้เลย
ในด้านนี้ของเกาะ ลาดเขามีความชันมากกว่าเดิมมาก ตรงจุดที่มันควรจะสิ้นสุดลง กลับไม่มีภาพของพื้นที่รกร้างอันราบเรียบที่คุ้นตาปรากฏให้เห็น ตรงกันข้าม พื้นดินยังคงลาดต่ำลงไปด้วยมุมที่แม้จะดูไม่ชันเท่าช่วงแรก แต่ก็ยังถือว่าลาดชันอย่างน่ากลัว
มันทอดยาวออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา อันที่จริง ดูเหมือนเกาะทั้งเกาะกำลังตั้งอยู่บนขอบของหลุมยุบขนาดมหึมาบนพื้นโลกที่แผ่กว้างออกไปจนสุดสายตา ด้วยขอบที่โค้งมนเล็กน้อย มันจึงดูคล้ายกับหลุมอุกกาบาตยักษ์ที่ทิ้งไว้จากการปะทะที่เกินจะจินตนาการได้
จากเท่าที่ซันนี่สังเกตเห็น เส้นผ่านศูนย์กลางของหลุมนี้อาจวัดได้เป็นหลักหลายร้อยกิโลเมตร รากของต้นไม้มโหฬารที่มองเห็นได้ว่าโผล่พ้นดินลงไปเบื้องล่างนั้นดูเหมือนใบหญ้าเล็กๆ เมื่อเทียบกับขนาดความยิ่งใหญ่ของผนังหุบเหวที่ลึกสุดหยั่งนี้
มันราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังเอียงไปด้านข้าง จนทำให้ซันนี่รู้สึกวิงเวียนศีรษะ
สรุปสั้นๆ คือ ไม่มีภูมิประเทศที่สูงตามธรรมชาติหลงเหลืออยู่อีกแล้วในทางทิศตะวันตก ทางเดียวที่จะไปต่อได้คือต้องลงไปข้างล่าง โดยไม่มีความหวังว่าจะได้พบที่กำบังจากกระแสน้ำอันบดขยี้ของทะเลทมิฬ
ซึ่งนั่นหมายความว่าไม่มีเส้นทางให้ไปต่อเลยแม้แต่น้อย การเดินทางไปทางทิศตะวันตกของพวกเขามาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว
