“ใช่ พวกเรามองดูอย่างทั่วถึงแล้ว พื้นดินทั้งหมดมันแค่ลาดลง ลง และก็ลงไปอีก มันทอดยาวไปถึงเส้นขอบฟ้าเท่าที่สายตาจะมองเห็นได้ในทุกทิศทาง ยกเว้นทางทิศตะวันออก สถูปเถ้าถ่านนี่ตั้งอยู่ตรงขอบพอดีเลย”
เด็กสาวตาบอดส่ายหัว
“แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง? ฉันเห็นว่าพวกเราไปถึงปราสาทแล้วนะคะ! มันต้องมีทางสิ!”
ซันนี่เงียบไป ไม่รู้จะตอบอย่างไร ถ้ามันมีทางจริงๆ เขาก็ไม่รู้เลยว่ามันอยู่ตรงไหน
หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เนฟิสก็ตอบแทนเขา
“พรุ่งนี้เราจะลองหาทางกันดู อย่างแย่… อย่างแย่ที่สุด เราอาจจะต้องเดินอ้อมหลุมยักษ์นี่ไป”
ซันนี่ตัวสั่นเมื่อคิดถึงเรื่องนั้น การเดินทางแบบนั้นอาจต้องใช้เวลาเป็นเดือนๆ ในการเดินอ้อมหลุมยักษ์มหาศาลนี้ พวกเขาจะต้องเดินทางเป็นระยะทางมากกว่าที่ผ่านมาหลายเท่าตัว และแต่ละวันก็มีความเสี่ยงที่จะไปเจอกับอะไรบางอย่างที่เกินกำลังจะต้านทานได้
และในแต่ละคืนก็มีความเสี่ยงที่บางอย่างจะมาเจอพวกเขาเข้า…
โอกาสที่จะรอดชีวิตอยู่ได้หลายเดือนในสถานที่นรกแบบนี้มันช่างริบหรี่เสียเหลือเกิน
‘หึหึ ริบหรี่… เหมือนหุบเหวนั่นเลย’
เขาทำหน้าบึ้ง พยายามไม่คิดถึงสถานการณ์ที่แย่ที่สุด ความมืดมิดของยามค่ำคืนที่กำลังคืบคลานเข้ามาไม่ใช่สภาพแวดล้อมที่ดีนักสำหรับความคิดที่น่ากลัว
