ซันนี่กะพริบตา พยายามจินตนาการถึงโลกที่สัตว์ร้ายแห่งฝันร้ายอาจจะไม่หิว มันเป็นไปได้ด้วยเหรอ?
ในทางกลับกัน ตัวเขาเองเนี่ยสิ…
“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพวกไก่เผือกพวกนี้จะหิวไหม แต่ฉันเนี่ยหิวจะตายอยู่แล้ว”
นี่คือเรื่องจริง พวกเขาทั้งสามคนยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เมื่อวาน ซันนี่กลัวว่าถ้าเหล่าสัตว์ประหลาดตัดสินใจลงจอดบนเกาะ เสียงท้องร้องดังๆ ของเขาจะทำให้ตำแหน่งที่ซ่อนถูกเปิดเผย
เนฟิสชำเลืองมองเขาแล้วถามว่า
“อยากกินไก่ย่างไหม?”
ซันนี่เบิกตาโพลงแล้วขู่ฟ่อ
“อย่าแม้แต่จะคิดเชียวนะ!”
เธอจ้องมองเขาแล้วหันไปทางอื่นพร้อมกับรอยยิ้ม
‘นั่น… มุกเหรอ? เธอเล่นมุกเป็นด้วยเหรอ?’
ก็นะ… อย่างน้อยก็มีใครบางคนที่มีอารมณ์ขันแย่กว่าเขา
…ในที่สุด ความกลัวที่เลวร้ายที่สุดของพวกเขาก็ไม่ได้กลายเป็นจริง หลังจากดวงอาทิตย์เริ่มเคลื่อนตัวลงสู่เส้นขอบฟ้า สัตว์ประหลาดที่บินได้ทั้งสามตัวก็ตัดสินใจในที่สุดและจากไปจากท้องฟ้าเหนือสถูปเถ้าถ่าน โดยบินไปทางทิศตะวันตกในรูปแบบลิ่มหลวมๆ พวกมันไม่เคยร่อนลงต่ำพอที่จะสังเกตเห็นผู้หลับใหลทั้งสามคน อย่าว่าแต่จะร่อนลงจอดบนพื้นผิวของเกาะขนาดใหญ่แห่งนี้เลย
ซันนี่ตกอยู่ในสภาพโชกไปด้วยเหงื่อและเหนื่อยล้าจากการคาดการณ์ถึงหายนะ เขารู้สึกเกือบจะผิดหวังที่ความกังวลทั้งหมดนี้กลายเป็นเรื่องเปล่าประโยชน์ เขามองไปที่แคสซี่ซึ่งมองไม่เห็นว่าอันตรายผ่านพ้นไปแล้ว แล้วพูดว่า
“พวกมันไปแล้ว”
