เด็กสาวตาบอดถอนหายใจด้วยความโล่งอกและผ่อนคลายลง ความขมวดคิ้วหายไปจากใบหน้าของเธอ
“ขอบคุณพระเจ้า การนั่งรออยู่ที่นี่มันแย่กว่าตอนหลบพวกมันที่หน้าผานั่นตั้งห้าเท่าแน่ะ”
ด้วยเหตุผลบางอย่าง ซันนี่สะดุ้งเล็กน้อย
“อะไรนะ… เธอพูดว่าอะไรนะ?”
“ฉันบอกว่าการรอให้พวกมันลงจอดน่ะมันเหนื่อยมากเลยค่ะ”
เขากะพริบตา ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงมีปฏิกิริยาแปลกๆ กับประโยคที่ไม่มีพิษมีภัยนี้ เขาได้เห็นฝันอะไรที่เกี่ยวกับแคสซี่และเลขห้าหรือเปล่านะ? ใช่ เขาฝัน แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องมาคิดซ้ำสองนี่นา
“โอ้ ใช่ เธอพูดถูก”
จากนั้นเขาหันไปหาเนฟิสและถามว่า
“เธออยากทำอะไรต่อล่ะ?”
ดาราแปรเปลี่ยนมองไปทางทิศตะวันตก ที่ซึ่งจุดสีดำหายไปจากสายตา และพูดหลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง
“ไปสำรวจขอบตะวันตกของเกาะกันเถอะ แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะไปที่จุดสูงสุดจุดต่อไปตรงไหนดี”
ซันนี่ไหวไหล่เพราะไม่มีข้อคัดค้านอะไร
แคสซี่คลี่ยิ้ม
“ความคิดดีเลยค่ะ! ใครจะไปรู้ บางทีเราอาจจะได้เห็นกำแพงปราสาทเสียที!”
ในไม่ช้า พวกเขาก็ข้ามเกาะมาและเข้าใกล้ลาดเขาด้านตะวันตก ณ จุดนี้ พื้นดินยกตัวสูงขึ้นก่อนจะดิ่งลงเบื้องล่าง กลายเป็นปราการธรรมชาติที่บดบังทัศนียภาพจากสายตาของพวกเขา
เนฟิสเป็นคนแรกที่ปีนขึ้นไปจนถึงยอด
