แม้จะมีความรู้สึกที่หนักอึ้ง เย็นเยือก และดำมืดเกาะกุมหัวใจ แต่ซันนี่ก็พยายามทำให้น้ำเสียงของเขาฟังดูผ่อนคลายและไร้กังวล
“ใช่ แต่มันก็ร่อแร่เต็มทีแล้วล่ะ ไม่ต้องกังวลไปนะ ทุกอย่างจะจบลงในไม่ช้า”
‘ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง’ เขาแอบเติมในใจ
รอยยิ้มของแคสซี่ดูอ่อนแรงลง เห็นได้ชัดว่าเธอไม่หลงกลความพยายามเกลี้ยกล่อมที่เงอะงะของเขา
ซันนี่ลังเล
“นี่ เธอเคยกินเนื้อปีศาจไหม?”
เด็กสาวตาบอดประหลาดใจกับคำถามของเขาอย่างเห็นได้ชัด
“อะไรนะ? ไม่เคยค่ะ”
ซันนี่แสยะยิ้ม
“แล้วสเต็กปีศาจล่ะเป็นไง? ฉันเป็นพ่อครัวที่ยอดเยี่ยมนะจะบอกให้ อ้อ… ฉันคิดว่างั้นน่ะนะ เพราะปกติเนฟผูกขาดเรื่องทำอาหารไปหมด ฉันเลยไม่มีโอกาสได้เอาความรู้จากวิชาการเอาตัวรอดในป่ามาใช้จริงเลย”
อาจารย์จูเลียสเคยใช้เวลามากมายสอนเขาวิธีปรุงอาหารจากสิ่งต่างๆ ที่ดูเหมือนจะกินไม่ได้ รวมถึงเนื้อของสัตว์ประหลาดฝันร้ายสารพัดชนิด เพื่อเตรียมตัวสำหรับการเดินทางเข้าสู่ดินแดนแห่งความฝัน ที่นี่ ความหิวโหยเป็นศัตรูที่ร้ายกาจไม่แพ้มอนสเตอร์ที่ดุร้ายที่สุด
“ทันทีที่เราได้เนื้อปีศาจมา ฉันจะทำสเต็กให้เธอเอง มันจะเป็นสเต็กปีศาจที่อร่อยที่สุดที่เธอเคยกินมาเลย… ฉันสัญญา!”
ในที่สุด รอยยิ้มจริงๆ ก็ปรากฏบนใบหน้าของแคสซี่ เธอพยักหน้าให้เขาอย่างสุภาพ
“ตกลงค่ะ งั้นนั่นคือคำสัญญานะ”
