ถึงกระนั้น เขาก็ไม่ได้คาดคิดว่าจะต้องสูญเสียสมาชิกที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่มไปตั้งแต่จุดเริ่มต้น ขั้นแรกของแผนควรจะเป็นส่วนที่ปลอดภัยที่สุด สิ่งที่กำลังจะตามมาต่างหากที่จะอันตรายกว่านี้มาก
ซันนี่มองดูท้องฟ้าที่เริ่มมืดมิดซึ่งมองเห็นได้เพียงรำไรผ่านพุ่มใบหนาทึบของต้นไม้ยักษ์ และฟังเสียงของทะเลที่กำลังหนุนสูงขึ้น ในความสลัวของยามโพล้เพล้ แคสซี่ขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะบีบมือเขาเบาๆ
สัมผัสที่อบอุ่นนั้นทำให้ซันนี่เกร็งตัวขึ้น แต่เมื่อตระหนักได้ว่าเด็กสาวตาบอดเพียงแค่พยายามจะปลอบโยนเขา เขาก็ยอมปล่อยตัวตามสบาย
‘งี่เง่าจริง ฉันเป็นเด็กหรือไง? การกุมมือกันมันไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาอะไรหรอก’
แต่แม้จะมีความคิดบ่นพึมพำเหล่านั้น ซันนี่ก็ยอมรับกับตัวเองอย่างเสียไม่ได้ว่าเขารู้สึกอุ่นใจขึ้นมานิดหน่อย โดยไม่มีเหตุผลทางตรรกะใดๆ เลย
บางทีพวกเขาอาจจะทำสำเร็จก็ได้
หากนี่คือเจตจำนงของพวกเขา… ใครเล่าจะกล้ามาขวาง?
ไม่นานนัก ราตรีก็ย่างกรายลงมา จมดิ่งโลกทั้งใบสู่ความมืดมิดอันสมบูรณ์
สถูปเถ้าถ่านได้กลายเป็นเกาะท่ามกลางความว่างเปล่าสีดำที่กระเพื่อมไหวของทะเลทรายทมิฬ กิ่งก้านของต้นไม้มโหฬารแกว่งไกวเบาๆ ในความมืด ใบสีแดงสดของพวกมันในยามนี้ดูไม่ต่างจากพื้นผิวสีนิลของเนื้อไม้ ใบไม้กระซิบกระซาบและเสียดสีกัน ก่อเกิดเป็นท่วงทำนองที่ช่วยปลอบประโลมท่ามกลางเสียงพึมพำที่คุกคามของคลื่นที่ซัดสาด
