วงใกล้ค่ำ ในขณะที่ดวงอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำลงสู่เส้นขอบฟ้าอย่างเหนื่อยล้า สิ่งมีชีวิตประหลาดตัวหนึ่งก็เดินออกมาจากซากเขาวงกตที่ไร้สีสัน หากคำว่า “เดิน” จะเป็นคำที่นิยามมันได้ถูกต้องล่ะก็นะ
มันลากขาไปตามพื้นทราย พลางพุ่งตัวไปข้างหน้าโดยที่ขาแทบจะไม่ขยับ ดูเผินๆ มันเหมือนเซนจูเรียนกระดอง หรืออย่างน้อยก็เป็นสิ่งที่ใกล้เคียงที่สุด
ทุกส่วนที่ควรจะมีล้วนถูกติดตั้งไว้ครบถ้วน มันมีกระดองสีดำพร้อมลวดลายสีแดงก่ำดูน่าเกรงขาม มีท่อนบนคล้ายมนุษย์ มีขาเป็นปล้องแปดข้าง และมีแขนสองข้างที่จบลงด้วยเคียวกระดูกอันทรงพลัง ทว่าส่วนประกอบเหล่านี้ดูจะไม่เข้าที่เข้าทางและดูพิลึกพิลั่น ราวกับถูกประกอบขึ้นโดยประติมากรที่งุ่มง่ามคนหนึ่ง
นอกจากนี้ เจ้าเซนจูเรียนยังเคลื่อนไหวราวกับคนเมาค้างอย่างหนัก
ตัวกระดองเอียงกะเท่เร่ไปข้างหนึ่ง บางครั้งก็ขูดไปกับพื้นทราย ท่อนบนแกว่งไปมาอย่างไร้เหตุผล ส่วนเคียวทั้งสองข้างก็ติดแหง็กอยู่ข้างหลังอย่างเก้ๆ กังๆ ไขว้กันในมุมที่ดูแปลกประหลาด
เมื่อถึงจุดหนึ่ง เคียวข้างหนึ่งก็หลุดร่วงลงพื้น เจ้าเซนจูเรียนหยุดชะงักและลังเลอยู่สองสามวินาที ราวกับไม่แน่ใจว่าต้องทำอย่างไร จากนั้นมันก็ทิ้งแขนเคียวนั้นไว้ข้างหลังแล้วเดินหน้าต่อไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
