“ใช่ มากันหกตัวแน่ะ แล้วก็นักเก็บกวาดอีกสองสามตัว เราปล่อยให้พวกมันกัดกันเองแล้วค่อยจัดการพวกที่รอดตาย”
แคสซี่ลอบกลืนน้ำลาย
“นายบาดเจ็บไหมคะ?”
“ไม่มีอะไรที่ชุดเกราะเรารับมือไม่ได้หรอก”
“แล้วเซนจูเรียนล่ะคะ?”
เขาชำเลืองมองซากศพที่ถูกกินไปครึ่งหนึ่งแล้วยิ้มออกมา
“มันไม่มาสร้างปัญหาให้เราอีกแล้วล่ะ”
นี่คือมอนสเตอร์ระดับตื่นรู้ตัวที่สองที่พวกเขาสังหารได้หลังจากเข้าสู่โลกแห่งความฝัน เมื่อเทียบกับการเผชิญหน้าครั้งแรก การต่อสู้ครั้งนี้ราบรื่นกว่ามาก ไม่มีใครตาย และไม่มีใครได้รับบาดเจ็บสาหัส
แม้แต่เสียงสะท้อนก็ยังรักษาตัวก้ามไว้ได้ครบทั้งสองข้าง
“เราได้เศษเสี้ยววิญญาณมาเท่าไหร่คะ?”
ซันนี่นับดู
“น่าจะสิบเอ็ดชิ้นนะ”
คราวนี้เป็นตาของแคสซี่ยิ้มบ้าง
“นั่นเป็นการเก็บเกี่ยวที่มากที่สุดเท่าที่เราเคยทำมาเลยนะคะ! มากกว่าเดิมตั้งเยอะ!”
เขาพยักหน้า “ใช่”
อย่างไรก็ตาม พวกเขายังคงล้มเหลวในการได้รับความทรงจำอีกครั้ง ซันนี่ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะโชคร้ายของเขาหรือเปล่า แต่ทั้งเขาและเนฟิสไม่สามารถครอบครองความทรงจำเพิ่มได้เลยตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา ราวกับว่ามนต์ฝันร้ายตัดสินใจว่าพวกเขาได้รับมาเพียงพอแล้ว
‘มันไม่มีคำว่าพอหรอกโว้ย!’ เขาถอนหายใจ
