“ตอนนี้มันยังไม่มืดสนิท ถึงจะเลือนรางแต่ฉันก็ยังพอมองเห็นได้ แต่พอเข้าสู่ช่วงกลางคืนจริงๆ มันจะไม่เป็นแบบนี้ ดังนั้นเราต้องโจมตีมันก่อน และต้องทำในเร็วๆ นี้ด้วย”
ซันนี่ส่ายหัว
“นั่นก็ยังไม่อธิบายอยู่ดีว่าเราจะฆ่ามันได้ยังไง ไอ้ตัวนั้นเพิ่งจัดการนักเก็บกวาดแปดตัวเหมือนเป็นเรื่องขี้ผง เราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมันเลยนะ เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันมีจุดอ่อนตรงไหน!”
เนฟิสขมวดคิ้ว หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เธอพูดว่า:
“มันก็แค่ “อสูร” ระดับตื่นรู้ตัวหนึ่ง”
ซันนี่อดไม่ได้ที่จะจ้องมองเธอด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
“เธอหมายความว่ายังไงที่ว่า “ก็แค่”? เธอลืมไปแล้วเหรอว่าพวกเราทั้งสามคนเป็นแค่ผู้หลับใหลนะ?! มนุษย์ในระดับหลับใหลไม่ควรจะรับมือกับสัตว์ร้ายระดับตื่นรู้ได้ด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงระดับอสูรเลย การที่เราฆ่านักเก็บกวาดได้แบบปกตินี่ก็ผิดธรรมชาติจะแย่อยู่แล้ว!”
เธอมองกลับมาที่เขาโดยไม่สะทกสะท้าน และตอบสั้นๆ ว่า:
“แต่พวกเราคือสิ่งที่ผิดธรรมชาติอยู่แล้วนี่”
ซันนี่ยืนอ้าปากค้าง ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ
เนฟิสถอนหายใจ
“ทั้งนายและฉันต่างไม่ใช่ผู้หลับใหลธรรมดาๆ จริงไหมล่ะ? อย่าพยายามปฏิเสธเลย คนธรรมดาน่ะไม่มีทางรอดชีวิตในที่แห่งนี้ได้หรอก”
เขาขมวดคิ้ว ไม่ค่อยพอใจกับวิธีคิดของเธอเท่าไหร่นัก ในขณะเดียวกัน ดาราแปรเปลี่ยนก็พูดต่อ:
