ซันนี่เพียงแค่นอนแผ่ลงบนพื้นอยู่ไม่กี่นาที ปล่อยให้สายฝนสาดกระทบใบหน้า เป็นระยะๆ ที่สายฟ้าฟาดผ่านท้องฟ้า ทำให้ทุกอย่างจมอยู่ในแสงสว่างจ้าที่บาดตา นอกเหนือจากนั้นรอบตัวเขาก็แทบจะมืดสนิท หากไม่ใช่เพราะคุณลักษณะของเขา เขาคงลำบากที่จะแยกแยะเงาร่างของเนฟิสและแคสซี่ที่พักผ่อนอยู่ใกล้ๆ
อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ความรู้สึกไม่สบายใจก็แล่นเข้ามาในจิตใจ มีบางอย่างผิดปกติ ซันนี่ขมวดคิ้ว พยายามทำความเข้าใจว่าความรู้สึกนั้นมาจากไหน ในที่สุดเขาก็รู้ว่าเป็นเงาของเขาเองที่พยายามดึงดูดความสนใจไปยังบางสิ่ง
‘ขอร้องล่ะ ให้ฉันพักเถอะ ฉันแค่อยากจะพัก’
เขาเหนื่อยเกินกว่าจะทำอะไร ร่างกายและจิตใจของเขาอ่อนล้าจนถึงขีดสุด แต่เงานั้นกลับดื้อรั้นมาก มันยังคงยืนกรานไม่ยอมหยุด
ในที่สุด ซันนี่ก็ครางออกมาและพลิกตัวนอนคว่ำ จากนั้นก็ค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืน เนฟิสหันหัวมามองเขา
“มีอะไรเหรอ?”
เขาทำหน้าเหยเก
“ฉันยังไม่รู้เหมือนกัน แต่มีบางอย่างรู้สึกไม่ถูกต้อง”
แคสซี่ตัวสั่นและขยับเข้าไปใกล้เนฟมากขึ้น ซันนี่มองไปรอบๆ ตามคำเตือนของเงา พยายามหาสัญญาณของอันตรายในสภาพแวดล้อมรอบตัว
