นักเก็บกวาดตายแล้ว ทว่าไม่ใช่คมดาบของซันนี่ที่ปลิดชีพมัน
ในขณะที่เดินวนรอบเป้าหมาย เขามัวแต่จดจ่ออยู่กับการทำตัวให้ไร้ร่องรอยและไม่ให้ศัตรูรู้ตัวก่อนจะถึงตำแหน่งโจมตีที่เหมาะสมที่สุด หลังจากนั้นเขาก็มองเห็นเพียงแค่ส่วนหลังของมอนสเตอร์เท่านั้น
นั่นคือเหตุผลที่เขาไม่สังเกตเห็นบาดแผลฉกรรจ์ที่ลากยาวตั้งแต่ส่วนบนของลำตัวไปจนถึงขาที่เป็นปล้องๆ ของมัน ซึ่งถูกพรางตาไว้ด้วยสายฝน
กระดองที่ไม่อาจทำลายได้ถูกฟันจนขาดวิ่นเหมือนกระป๋องสังกะสี เนื้อและอวัยวะที่แหลกเหลวของนักเก็บกวาดมองเห็นได้อย่างชัดเจนผ่านช่องว่างขนาดใหญ่ เลือดสีฟ้าไหลซึมออกมาเพียงเพื่อจะถูกชะล้างไปโดยพายุ
ซันนี่ลอบกลืนน้ำลาย
เขาคงรู้สึกเก้อเขินที่วางแผนลอบโจมตีมอนสเตอร์ที่ตายไปนานแล้วได้อย่างสมบูรณ์แบบ หากไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวต่อ “อะไรก็ตาม” ที่ฆ่ามันในตอนแรก
เขามองไปรอบๆ อย่างลังเลและเรียกดาบฟ้าครามกลับมา จากนั้นก็ห่อหุ้มตัวเองไว้ในเงามืด
เกาะเล็กๆ แห่งนี้เงียบสงัด ยกเว้นเสียงหวีดหวิวของสายลม ฝนยังคงตกลงมา กลายเป็นม่านหนาทึบที่บดบังรายละเอียดและวัตถุที่อยู่ไกลออกไป สายฟ้าที่ฟาดลงมาเป็นครั้งคราวทำให้โลกที่มืดมนนี้สว่างจ้าด้วยสีขาวโพลน จากนั้นเสียงฟ้าร้องก็จะตามมา ทำให้ท้องนภาสั่นสะเทือน
