ซันนี่สปริงตัวลุกขึ้นยืนก่อนที่จะตื่นเต็มตาด้วยซ้ำ และไม่รู้ว่าทำไม ดาบฟ้าครามถึงได้มาอยู่ในมือเขาเรียบร้อยแล้ว เงาของเขาลอยวนอยู่ข้างกาย พร้อมที่จะพันรอบใบดาบหากเขาต้องโจมตี หรือพันรอบร่างกายของเขาหากว่ามันสายเกินไปที่จะป้องกัน
เขาพยายามทำความเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เนฟิสอยู่ใกล้ๆ เธอชูดาบยาวขึ้นในท่าตั้งรับ ส่วนแคสซี่…
‘แคสซี่อยู่ไหน?’
ด้วยความกลัวในสิ่งที่อาจจะได้เห็น—เช่น หนวดขนาดยักษ์ที่เอื้อมออกมาจากความมืดเพื่อลากพวกเขาลงไป—เขาจึงรีบกวาดสายตามองไปรอบๆ ขอบฟ้าทิศตะวันออกเพิ่งจะเริ่มปรากฏแสงรำไรของรุ่งสาง เติมเฉดสีเทาจางๆ ลงในความมืดมิดของโลก ในความมืดนั้นยังไม่มีวี่แววของอันตรายใดๆ
ในที่สุด เขาก็เห็นแคสซี่
เด็กสาวตาบอดกำลังเดินโซเซอยู่ตรงริมขอบลานหินด้วยสีหน้าหวาดผวา ผมสีบลอนด์ของเธอยุ่งเหยิงไปหมด เธอยื่นมือออกไปไขว่คว้าอย่างคนหลงทิศ แน่นอนว่าไม่มีผนังใดๆ ให้เธอได้ยึดเหนี่ยว ลานหินนี้เปิดโล่งสู่สภาพอากาศ และสิ่งเดียวที่รอแคสซี่อยู่คือการดิ่งพสุธาลงสู่ผืนน้ำสีเข้มที่ปั่นป่วน…
