“ก่อนจะมาเจอกับพวกนักเก็บกวาด ฉันกำลังมุ่งหน้าไปที่เนินเขาสูงที่มีเสาปะการังยักษ์อยู่ข้างบนน่ะ แต่หลังจากการต่อสู้ ความเร็วของฉันก็ลดลง ตอนนี้ฉันกังวลว่าจะไปไม่ทันเวลา พวกเธอพอจะรู้ทางไหม?”
แคสเซียยิ้มออกมา
“ความจริงแล้ว พวกเราพักอยู่ที่เนินเขานั่นมาหลายวันแล้วล่ะ เรากำลังจะกลับไปพอดี”
เนฟิสไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงแค่มองไปบนท้องฟ้า
ซันนี่เลียริมฝีปาก
“เอ่อ… ฉันขอไปด้วยคนได้ไหม?”
‘พวกเธอคงจะไม่ตอบว่า “ไม่” หรอกนะ… ใช่ไหม?’
เด็กสาวตาบอดหันหน้าไปทางเพื่อนร่วมทางของเธอ มีคำถามที่ชัดเจนปรากฏอยู่บนใบหน้า
“เนฟ?”
เนฟิสลดสายตาลง จ้องมองมาที่ซันนี่ หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็พูดว่า:
“ไม่…”
‘อะไรนะ?!’
“…มีปัญหา”
ไม่มีปัญหา
‘เป็นอะไรของเธอเนี่ย องค์หญิง?! พูดให้มันเร็วกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง!’
ซันนี่สัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอก เขาเผยรอยยิ้มออกมา
“อา… ตกลง”
