“ฉันไม่ได้หนีรอดมาเฉยๆ แต่ฉันฆ่ามันตายด้วย”
เพื่อพิสูจน์คำพูดของเขา เขาชี้ไปที่ย่ามที่เต็มไปด้วยเนื้อสัตว์ร้ายแสนอร่อย เนฟิสมองเขาอีกครั้ง พลางประเมินเขาใหม่ ในดวงตาของเธอเริ่มมีแววของความชื่นชมปรากฏออกมา
นักเก็บกวาดกระดองเป็นเพียง สัตว์ร้าย แต่พวกมันก็อยู่ในระดับตื่นรู้ ด้วยร่างกายที่ทรงพลังและเกราะตามธรรมชาติ การจะล้มพวกมันได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับ “ผู้หลับใหล” ที่มีเพียงแกนพลังระดับหลับใหล ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่อยู่อันดับท้ายๆ ของตารางจัดอันดับเลย
พอมาคิดดูแล้ว มันดูจะเก่งเกินไปหน่อยแฮะ
ซันนี่หลุบตาลง
“เอ่อ… มันบาดเจ็บอยู่แล้วน่ะ”
เนฟิสยักไหล่
“ฆ่าก็คือฆ่า ทำได้ดีมาก”
หลังจากนั้นเธอก็เงียบไป ราวกับไม่คิดจะพูดอะไรอีก ซันนี่เองก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี โชคดีที่แคสเซียยื่นมือเข้ามาช่วย
“นายเจ็บหนักมากไหม?”
เขาส่ายหัว
“ไม่หรอก แค่ซี่โครงกับขาช้ำนิดหน่อย—วันสองวันก็คงหาย ชุดเกราะของฉันค่อนข้างทนทานน่ะ”
เขาไม่ได้กังวลว่าพวกเธอจะอยากฆ่าเขาเพื่อชิงชุดเกราะนักหุ่นเชิด นั่นเป็นเพราะ ความทรงจำ จะถูกทำลายลงทันทีที่เจ้าของตาย ดังนั้นมันจะถูกส่งต่อได้ก็ต่อเมื่อเจ้าของที่ยังมีชีวิตอยู่มอบให้ด้วยความสมัครใจเท่านั้น
เอาเถอะ มันก็ยังมีเรื่องการทรมานและข่มขู่ละนะ แต่เขาไม่คิดว่าเด็กสาวผู้งดงามสองคนนี้จะลดตัวลงไปทำเรื่องแบบนั้นหรอก
ซันนี่กระแอมไอ
