‘ซวยแล้ว!’
นั่นคือความคิดเดียวในหัวของซันนี่ขณะที่เขาเสียหลักล้มหงายหลังอย่างทุลักทุเล ปล่อยให้ก้ามยักษ์นั้นงับฉับลงตรงหน้าเสียงดัง “แกร๊ก”
ใบมีดไคตินที่หยักขรุขระนั้นอยู่ใกล้เสียจนเขามองเห็นเศษโคลนที่ติดอยู่บนพื้นผิวของมันได้อย่างชัดเจน
ซันนี่ล้มลงไปนอนกับพื้น หลบการโจมตีที่คาดไม่ถึงมาได้อย่างหวุดหวิด ข้อดีคือเขารอดพ้นจากการบาดเจ็บหรือความตายมาได้ แต่ข้อเสียคือเขากำลังนอนแผ่อยู่บนพื้น ไม่สามารถสร้างระยะห่างระหว่างเขากับผู้บุกรุกได้อย่างรวดเร็ว และก้ามมหึมานั่นยังคงเงื้อค้างอยู่เหนือหัว
ทันทีที่ตระหนักได้ดังนั้น ซันนี่ก็กลิ้งตัวหลบไปด้านข้างอย่างสุดชีวิต ในวินาทีถัดมา ก้ามนั้นก็พุ่งกระแทกซัดลงมา ส่งแรงสั่นสะเทือนเล็กๆ ผ่านชั้นโคลน หากไม่ใช่เพราะปฏิกิริยาที่ว่องไว หน้าอกของซันนี่คงแหลกคราญด้วยการโจมตีนั้นไปแล้ว
เขากำลังจะเริ่มยันตัวลุกขึ้นเมื่อก้ามนั้นเหวี่ยงฟาดมาด้านข้าง โชคดีที่ซันนี่เตรียมพร้อมอยู่แล้ว แทนที่จะพยายามหลบหรือกันการโจมตี เขาเลือกที่จะโอนอ่อนไปตามแรง ปล่อยให้ก้ามปะทะกับมือที่ยื่นออกไปเพื่อช่วยผ่อนแรงกระแทก
ในขณะที่แขนของเขาร้องระงมด้วยความเจ็บปวด ซันนี่ใช้แรงจากการถูกฟาดนั้นส่งให้ร่างของเขาลอยละลิ่วไปในอากาศ อย่างน้อยด้วยวิธีนี้ เขาก็จะหลุดพ้นจากระยะการโจมตีของก้ามนั้น
เขาอาจจะไม่เคยถูกสอนวิธีต่อสู้ แต่สิ่งหนึ่งที่เขาเชี่ยวชาญมากคือรู้วิธีล้ม!
