ความทรงจำเกี่ยวกับสัตว์ประหลาดใต้ทะเลลึกที่น่าสยดสยองผุดขึ้นมาในหัวเขาทันที
ซันนี่ส่ายหัวแล้วนอนลงอีกครั้ง พยายามจะกลับไปนอนต่อ ทว่าคราวนี้ความง่วงกลับเลือนหายไป ความหิวที่รบกวนเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แม้จะยังไม่ถึงขั้นทนไม่ได้ แต่ความกระหายน้ำนั้นแย่ยิ่งกว่า
ในที่สุด เขาก็ต้องนอนตาสว่างจนกระทั่งดวงอาทิตย์ขึ้นอีกครั้ง ส่งผลให้ทะเลสีดำล่าถอยไป
ทันทีที่เช้าวันใหม่มาถึง สัตว์ประหลาดก้ามยักษ์ก็คลานออกมาจากที่ซ่อนและรุดไปยังซากศพมหึมาเพื่อกินเลี้ยงต่อ
ซันนี่เฝ้าดูพวกมันอยู่พักหนึ่ง จากนั้นจึงเดินไปยังด้านตรงข้ามของแท่นหินเพื่อมองไปยังทิศทางที่เขาเห็นแสงลึกลับเมื่อคืน
ในระยะที่ค่อนข้างไกลจากรูปปั้นไร้หัว ห่างออกไปราวห้าหรือหกกิโลเมตร พื้นดินยกระดับขึ้นตามธรรมชาติกลายเป็นสิ่งที่ดูคล้ายเนินเขา บนยอดเนินนั้นมีเสาปะการังขนาดใหญ่เป็นพิเศษชูยอดขึ้นสู่ท้องฟ้า
ดูจากลักษณะแล้ว กิ่งก้านส่วนบนของมันสูงพอที่จะอยู่เหนือระดับน้ำในตอนกลางคืน
ความคิดหลากหลายพุ่งเข้ามาในหัวของซันนี่ แต่สุดท้ายแล้ว มีเพียงสองคำถามเท่านั้นที่สำคัญจริงๆ
อย่างแรก—เขาจะสามารถหาทางผ่านเขาวงกตและเดินทางไปถึงระยะทางขนาดนั้นได้ภายในวันเดียวหรือไม่? และที่สำคัญกว่านั้นคือ เขาควรจะลองเสี่ยงดูไหม? เพราะไม่มีสิ่งใดบ่งบอกเลยว่าต้นตอของแสงลึกลับนั้นจะเป็นสิ่งที่มีประโยชน์ แทนที่จะเป็นสิ่งที่น่าสยดสยองและถึงตาย
