อย่างที่สอง เขาไม่รู้ว่าอันตรายแบบไหนที่ซ่อนอยู่ในเขาวงกตปะการังนั้น บางทีข้างล่างนั่นอาจจะมีอะไรที่น่ากลัวกว่าเจ้าของหนวดยักษ์นั่นเสียอีก
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่สำรวจเลย
ซันนี่กลับมานั่งลงตรงกลางแท่นหิน และออกคำสั่งให้เงาแยกออกจากร่าง จากนั้นเขาก็เข้าควบคุมมัน ให้มันเคลื่อนที่ไปยังขอบแท่นและสไลด์ตัวลงไปอย่างคล่องแคล่ว
เขาเริ่มไต่ลงไปด้านล่างโดยอาศัยการเคลื่อนที่จากเงาหนึ่งไปสู่อีกเงาหนึ่งตามความเคยชิน ในตอนนี้ซันนี่รู้สึกยินดีมากที่เงาไม่มีน้ำหนักและไม่ได้รับผลกระทบจากแรงโน้มถ่วง
ในขณะที่เงากำลังยุ่งอยู่กับการปีนลงไป ซันนี่ก็หาวออกมา
“นี่ แกไม่คิดว่าแกควรจะมีชื่อหน่อยเหรอ?”
แม้ว่าเงาจะอยู่ไกลเกินกว่าจะได้ยินเสียงของเขา แต่พวกเขายังคงสื่อสารกันผ่านความเชื่อมโยงที่มีร่วมกันได้ แน่นอนว่าการที่มันสื่อสารได้ ไม่ได้หมายความว่ามันจะทำ เงาตัวนี้ค่อนข้างพูดน้อย ส่วนใหญ่เป็นเพราะมันไม่มีเส้นเสียงและไม่สามารถพูดได้
แถมอารมณ์ของมันก็ไม่ค่อยจะดีนักด้วย
“เอาเป็น… ไร้ยางอาย (Shameless) ดีไหม? ไม่เหรอ? งั้น… มีเลศนัย (Shady)? ก็ไม่เอาอีกเหรอ? อืม งั้นเอาอะไรง่ายๆ อย่าง… อะไร (What)? อ้าว แล้วแกมีข้อเสนอไหมล่ะ? โอเคๆ! งั้นเราพักเรื่องนี้ไว้ก่อนแล้วกัน”
