ซันนี่ค่อนข้างมั่นใจว่าเงาของเขาสามารถทำอะไรได้มากกว่าแค่การเดินตามเงียบๆ หลังจากที่มนต์ฝันร้ายอธิบายว่ามันเป็นผู้ช่วยที่หาค่ามิได้ ตอนนี้จึงขึ้นอยู่กับเขาแล้วที่จะค้นหาว่าการควบคุมเงาจะช่วยอะไรเขาได้บ้าง
เช่นเดียวกับเรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวกับแอสเปกต์ มันมีความเข้าใจทางสัญชาตญาณบางอย่างที่ฝังลึกอยู่ในจิตใต้สำนึก ความเข้าใจนี้อาจจะเป็นสิ่งที่มนต์ฝันร้ายมอบให้ หรือเป็นสิ่งที่ติดตัวมากับผู้ตื่นรู้ทุกคน ซันนี่เพียงแค่ต้องสัมผัสถึงความรู้ในจิตใต้สำนึกนั้นและเรียนรู้วิธีนำมันมาใช้จริง
เขามีสมาธิกับการสัมผัสร่างกายและวิญญาณอีกครั้ง จากนั้นจึงสั่งให้เงาเคลื่อนไหวแบบง่ายๆ ต่อเนื่องกัน
ด้วยการขยับแต่ละครั้ง เขาก็เริ่มคุ้นเคยกับความรู้สึกในการควบคุมเงามากขึ้นเรื่อยๆ
ในไม่ช้า มันก็กลายเป็นเรื่องธรรมชาติสำหรับเขาพอๆ กับการหายใจและการเดิน เงารู้สึกเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเขา
เมื่อพอใจกับผลลัพธ์เริ่มแรกนี้ ซันนี่จึงลองสั่งการคำสั่งใหม่ด้วยความระมัดระวัง โดยไม่หยุดชะงัก เงาแยกตัวออกจากใต้ฝ่าเท้าของเขา เดินไปยังอีกฟากของห้องแล้วหันกลับมา จ้องมองเขาด้วยความเงียบเชียบที่ดูคล้ายจะล้อเลียนเล็กน้อย
ซันนี่ถูกทิ้งไว้โดยไม่มีเงา
‘นี่มันไม่เป็นวิทยาศาสตร์เลยสักนิด’ เขาคิดพร้อมรอยยิ้มขบขัน
อย่างไรก็ตาม วิทยาศาสตร์ไม่เคยใช้ได้กับอะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องกับมนต์ฝันร้ายอยู่แล้ว
