เขาหลับตาลง แล้วลืมตาขึ้นอีกครั้งด้วยความหวังว่าอักขระรูนเหล่านั้นจะหายไป
‘ขอร้องล่ะ หายไปที! ได้โปรด!’
แต่อักขระรูนยังคงอยู่ตรงนั้น มันทอแสงสลัวราวกับกำลังเยาะเย้ยเขา
จุดบกพร่อง: [มโนธรรมใสกระจ่าง]
คำอธิบายจุดบกพร่อง: [คุณไม่สามารถพูดโกหกได้] (TL:เอ้า หนักจัด55555555)
ซันนี่จ้องมองคำง่ายๆ สามคำนี้ด้วยความรู้สึกเหมือนมีเหวที่ไร้ก้นบึ้งเปิดออกตรงแทบเท้า มนต์ฝันร้ายที่ปกติมักจะใช้คำบรรยายแบบเล่นสำบัดสำนวน กลับเลือกที่จะพูดตรงไปตรงมาในครั้งนี้ มันมีเพียงสามคำสั้นๆ ที่ไม่เหลือช่องว่างให้เขาได้หลบเลี่ยงเลย
‘โกหกไม่ได้ ฉันโกหกไม่ได้เหรอ? คนอย่างฉันเนี่ยนะ? แล้วฉันจะใช้ชีวิตต่อไปยังไงถ้าโกหกไม่ได้!’
การเอาตัวรอดของซันนี่ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันล้วนตั้งอยู่บนความสามารถในการหลอกลวงและใช้เล่ห์เหลี่ยมเหนือผู้อื่น ขนาดมนต์ฝันร้ายเองยังแสดงความยินดีกับความทรยศของเขาเลย! หากปราศจากความสามารถในการโกหก เขาคงไม่สามารถบรรลุอะไรได้เลยสักอย่าง
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ว่า…
หัวใจของเขาพลันรู้สึกเหมือนกำลังจะหยุดเต้น
ถ้าเขาพูดได้แต่ความจริง แล้วเขาจะปกปิดชื่อจริงของตัวเองได้ยังไง? ใครต่อใครก็คงสามารถทำให้เขาเป็นทาสที่ซื่อสัตย์ได้ง่ายๆ เพียงแค่ถามคำถามใสซื่อไม่กี่คำไม่ใช่หรือไง?
“ช…”
ซันนี่กำลังจะอ้าปากสบถและสาปแช่ง แต่ในวินาทีนั้น มนต์ฝันร้ายก็ส่งเสียงขึ้นมาอีกครั้ง