ด้วยพลังที่ตื่นขึ้นและเจตจำนงที่ถูกหล่อหลอมด้วยความสยดสยองของฝันร้ายครั้งแรก ตอนนี้เขาได้กลายเป็นคนที่ไม่ควรจะมีใครมาหาเรื่องด้วย
หลังจากเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ดวงดาวที่แผดเผาในอกของเขาก็เริ่มเย็นลง ความร้อนถูกแทนที่ด้วยความหนาวเย็นที่ช่วยปลอบประโลม ความเย็นนั้นชะล้างไปทั่วร่างกายของซันนี่ ขจัดความปวดเมื่อยและความไม่สบายตัวที่สะสมมานานหลายปีออกไป จากนั้นมันก็เคลื่อนสูงขึ้นไปจนถึงสมอง และสุดท้ายก็ไปถึงดวงตาของเขา
การมองเห็นของเขาซ้อนทับกันอย่างประหลาด
เขายังคงมองเห็นความว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยรูปแบบของดวงดาวที่ไร้ที่สิ้นสุด แต่เขาก็ยังมองเห็นสิ่งที่แตกต่างออกไป
ท้องทะเลที่มืดมิด สงบเงียบ และเยือกเย็น ซึ่งถูกส่องสว่างด้วยดวงอาทิตย์สีดำที่โดดเดี่ยว
จากความรู้ที่เขามี ซันนี่รู้ว่านี่คือสิ่งที่เรียกว่า “ทะเลวิญญาณ” ของเขา แต่เขาก็รู้ด้วยว่ามันควรจะดูแตกต่างไปจากนี้ค่อนข้างมาก
อย่างแรกเลย มันควรจะมีชีวิตชีวากว่านี้ ดวงดาวที่แขวนอยู่เบื้องบน—ซึ่งเป็นภาพตัวแทนของคอร์วิญญาณของเขา—ควรจะแผดเผาด้วยแสงที่เจิดจ้า เติมเต็มทะเลวิญญาณด้วยความสว่างไสวที่อบอุ่นและพร่ามัว
ทว่า วิญญาณของซันนี่กลับมืดมิดและไร้แสง
‘แปลกแฮะ’
เขามองไปที่ดวงอาทิตย์สีดำ เมื่อพิจารณาดูใกล้ๆ ปรากฏว่าจริงๆ แล้วมันโปร่งใส เพียงแต่เมื่อไม่มีแหล่งกำเนิดแสงหลักอื่นๆ อยู่รอบๆ ดวงดาวดวงนี้จึงดูมืดมิดเหมือนกับสภาพแวดล้อมโดยรอบ
