เบื้องหลังเขา เสียงกรีดร้องที่สิ้นหวังฉีกกระชากความเงียบงันของค่ำคืน ตามมาด้วยเสียงคำรามด้วยความหิวโหย ดูเหมือนว่าฮีโร่จะไม่ยอมจำนนโดยไม่ต่อสู้ แม้ว่าชะตากรรมของเขาจะถูกลิขิตไว้แล้วก็ตาม
แต่ซันนี่ไม่สนใจ เขาเอาแต่วิ่งหนี ปีนสูงขึ้น สูงขึ้น และสูงขึ้นไปอีก
‘ฉันขอโทษนะ ฮีโร่’ เขาคิด ‘ฉันเคยบอกว่าจะยืนดูนายตาย… แต่ก็นะ อย่างที่นายรู้ ฉันมันคนขี้โกหก เพราะฉะนั้นก็เชิญไปตายตามลำพังเถอะ…’
ภูเขาที่มืดมิดและอ้างว้างตั้งตระหง่านท้าทายลมพายุที่บ้าคลั่ง
ยอดเขาที่แหลมคมและทระนงทำให้ยอดเขาอื่นๆ ในทิวเขาดูเล็กลงไปถนัดตา มันตัดผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืนด้วยขอบที่คมกริบ ดวงจันทร์ที่ทอแสงเจิดจ้าอาบลาดเขาไว้ในแสงสีเงินที่ดูราวกับภูตผี
ภายใต้แสงนั้น ชายหนุ่มผิวซีดผมดำคนหนึ่งได้มาถึงจุดสูงสุดของภูเขา ทว่ารูปลักษณ์ของเขาช่างไม่เข้ากับความยิ่งใหญ่ของภาพเบื้องหน้าเอาเสียเลย ทั้งบาดเจ็บและโซเซ เขาดูน่าเวทนาและอ่อนแอ
ชายหนุ่มดูเหมือนศพเดินได้
เสื้อทูนิกเนื้อหยาบและผ้าคลุมของเขาขาดวิ่นและเปื้อนเลือด ดวงตาที่ลึกโหลขุ่นมัวและไร้ชีวิตชีวา ร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ รอยถูกทุบตี และรอยบาด มีคราบฟองเลือดอยู่ที่ริมฝีปาก
เขายืนหลังค่อม กุมหน้าอกด้านซ้ายเอาไว้ ทุกย่างก้าวทำให้เขาครางออกมา ลมหายใจที่หอบพร่าแทบจะลอดผ่านไรฟันที่ขบแน่นออกมาไม่ได้
ซันนี่เจ็บปวดไปทั้งตัว แต่เหนือสิ่งอื่นใด เขาหนาวเหลือเกิน
หนาว… หนาวมาก
