ทหารหนุ่มพยักหน้าให้สั้นๆ ก่อนจะเคลื่อนที่ไปข้างหน้าเพื่อเผชิญหน้ากับตัวอ่อนอีกสามตัวที่เหลือ แต่หลังจากก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็หันกลับมาและจ้องมองซันนี่อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นด้วยการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว นักรบหนุ่มก็หยิบสิ่งหนึ่งจากเข็มขัดและโยนมาให้ซันนี่
“เอาตัวรอดให้ได้นะ!”
พูดจบเขาก็จากไปเพื่อต่อสู้กับพวกสัตว์ประหลาดต่อ
ซันนี่รับของชิ้นนั้นไว้ตามสัญชาตญาณและมองตามทหารคนนั้นไป จากนั้นเขาจึงลดสายตาลงมาพิจารณาสิ่งที่อยู่ในมือกำแน่น
มันเป็นแท่งเหล็กสั้นและแคบที่มีส่วนโค้งงอตรงปลาย
‘กุญแจ มันคือกุญแจ’
หัวใจของเขาเริ่มเต้นรัว
‘มันคือกุญแจไขตรวน!’
ซันนี่เหลือบมองการต่อสู้อันดุเดือดระหว่างทหารหนุ่มกับพวกตัวอ่อนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะคุกเข่าลงข้างหนึ่งและเริ่มจัดการกับตรวน พยายามขยับมือให้อยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสมเพื่อเสียบกุญแจเข้าไป เขาต้องลองผิดลองถูกอยู่สองสามครั้งเพื่อให้เข้าใจว่าแม่กุญแจที่ไม่คุ้นเคยนี้ทำงานอย่างไร แต่แล้วในที่สุด ก็มีเสียง “คลิก” ที่แสนรื่นหู และทันใดนั้นเขาก็เป็นอิสระ
ลมหนาวพัดผ่านข้อมือที่โชกเลือดของเขา ซันนี่ลูบข้อมือพลางยิ้มด้วยแววตาที่หม่นหมอง
‘เดี๋ยวแกเจอดีแน่’
ชั่วขณะหนึ่ง ภาพของการล้างแค้นและความรุนแรงก็พรั่งพรูเข้ามาในหัว
“ไอ้หนู! ทางนี้!”
