เขากำลังจะเอื้อมมือไปรับกระติกน้ำ ทันใดนั้นเสียงแส้ก็ฟาดผ่านอากาศ และซันนี่ก็ตกอยู่ในโลกแห่งความเจ็บปวดทันที เขาสะดุดและกระชากโซ่อีกครั้ง ทำให้ทาสเจ้าเล่ห์ข้างหลังสบถด่า
ทหารอีกคนหนึ่งที่ดูแก่กว่าและเคร่งขรึมกว่าหยุดม้าของเขาห่างออกไปไม่กี่ก้าว แส้ที่ฟาดลงมาจนเสื้อทูนิกของซันนี่ขาดและเรียกเลือดออกมานั้นเป็นของเขา โดยไม่ได้ปรายตามองทาสเลยแม้แต่นิดเดียว ทหารที่อาวุโสกว่าจ้องมองเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องด้วยสายตาเหยียดหยาม
“แกคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่?”
ทหารหนุ่มหน้าเสีย
“ผมแค่จะให้น้ำเด็กคนนี้ครับ”
“มันจะได้กินน้ำพร้อมกับพวกที่เหลือตอนที่ตั้งแคมป์!”
“แต่ว่า…”
“หุบปาก! ทาสพวกนี้ไม่ใช่เพื่อนของแก เข้าใจไหม? พวกมันไม่ใช่แม้แต่คนด้วยซ้ำ ถ้าแกปฏิบัติกับพวกมันเหมือนคน พวกมันก็จะเริ่มจินตนาการไปไกล”
ทหารหนุ่มมองมาที่ซันนี่ จากนั้นเขาก็ลดหัวลงแล้วเก็บกระติกน้ำกลับเข้าที่เข็มขัด
“อย่าให้ฉันเห็นแกทำตัวเป็นมิตรกับพวกทาสอีกนะเด็กใหม่ ไม่เช่นนั้นคราวหน้า แผ่นหลังของแกนั่นแหละที่จะได้ลิ้มรสแส้ของฉัน!”
ราวกับจะแสดงให้เห็นถึงความตั้งใจ ทหารที่แก่กว่าฟาดแส้ลงบนอากาศและขี่ม้าผ่านพวกเขาไป แผ่ซ่านความข่มขู่และความโกรธแค้นออกมา ซันนี่มองตามเขาไปด้วยความอาฆาตที่ซ่อนไว้เป็นอย่างดี
‘ฉันไม่รู้หรอกว่ายังไง แต่ฉันจะดูแกตายเป็นคนแรก’
จากนั้นเขาก็หันไปมองในทิศทางของทหารหนุ่มที่รั้งท้ายอยู่โดยยังคงก้มหน้า
