ชายหนุ่มร่างผอมบางผู้มีผิวซีดเซียวและรอยคล้ำใต้ตาอย่างเห็นได้ชัด กำลังนั่งอยู่บนม้านั่งขึ้นสนิมฝั่งตรงข้ามกับสถานีตำรวจ ในมือของเขาประคองถ้วยกาแฟเอาไว้
—มันไม่ใช่กาแฟสังเคราะห์ราคาถูกที่พวกหนูในสลัมอย่างเขาพอจะหาดื่มได้ แต่มันคือของจริง กาแฟที่ทำจากพืชถ้วยนี้ ปกติแล้วจะมีเพียงพลเมืองระดับสูงเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าถึง และมันก็ผลาญเงินเก็บเกือบทั้งหมดของเขาไป แต่ในวันพิเศษเช่นนี้ ซันนี่ตัดสินใจที่จะปรนเปรอตัวเองเสียหน่อย
เพราะอย่างไรเสีย ชีวิตของเขาก็กำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว
เขารื่นรมย์ไปกับความอบอุ่นจากเครื่องดื่มสุดหรูในมือ พลางยกถ้วยขึ้นมาสูดดมกลิ่นหอม จากนั้นเขาก็ลองจิบเพียงนิดอย่างกล้าๆ กลัวๆ… ก่อนจะเบ้หน้าออกมาทันที
“อื้อหือ! ขมชะมัด!”
ซันนี่จ้องมองกาแฟในถ้วยเขม็งพลางถอนหายใจ แล้วบังคับตัวเองให้ดื่มมันเข้าไปอีก จะขมหรือไม่เขาก็ตั้งใจแล้วว่าจะต้องกินให้คุ้มค่าเงิน—ช่างหัวต่อมรับรสมันเถอะ
“รู้อย่างนี้เอาเงินไปซื้อเนื้อจริงๆ สักชิ้นดีกว่า ใครจะไปรู้ว่ากาแฟของจริงมันจะรสชาติห่วยแตกขนาดนี้ แต่เอาเถอะ อย่างน้อยมันก็น่าจะช่วยให้ฉันตื่นล่ะนะ”
เขามองเหม่อไปที่ระยะไกลจนเกือบจะวูบหลับ ก่อนจะตบหน้าตัวเองแรงๆ เพื่อเรียกสติ
“เหอะ โดนต้มชัดๆ”เขาส่ายหัวพลางสบถสาปแช่ง
ซันนี่ดื่มกาแฟจนหมดแล้วลุกขึ้นยืน บรรดาคนรวยที่อาศัยอยู่ในย่านนี้ของเมืองต่างพากันเร่งรีบเดินผ่านสวนสาธารณะเล็กๆ เพื่อไปทำงาน
