ดังขึ้นจากด้านนอกห้องโถงใหญ่ของสำนักโหรหลวง
“มีอะไรหรือ?” หลังจากที่ได้ล่วงรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของหลี่เต้า ไป่อวิ๋นเปียนก็ปลงตกกับความกังวลที่ค้างคาใจมาตลอด ทำให้จิตใจของเขาผ่อนคลายลงมาก เสียงจากด้านนอกดังขึ้นอย่างรวดเร็ว
“ท่านหัวหน้าโหร ฝ่าบาททรงฟื้นแล้ว ทางวังหลวงส่งคนมาเชิญท่านไปเข้าเฝ้า”
ฝ่าบาททรงฟื้นแล้วหรือ? ไป่อวิ๋นเปียนพลันสะดุ้งโหยงก่อนจะเอ่ยถามว่า “ฝ่าบาททรงเรียกข้าไปเข้าเฝ้าคนเดียวหรือ?”
คนด้านนอกตอบว่า “ดูเหมือนจะเชิญท่านอูอันกงและท่านไท่ผิงกงมาด้วย”
ที่หน้าห้องโถงสำนักโหรหลวง ศิษย์น้อยยังไม่ทันได้ตั้งตัว จู่ ๆ ก็พบว่าประตูถูกเปิดออก ไป่อวิ๋นเปียนวิ่งพรวดพราดออกมาจากด้านใน
“ท่านหัวหน้าโหร…” เมื่อศิษย์น้อยเห็นสภาพของไป่อวิ๋นเปียนในตอนนี้ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป ไม่รู้ทำไมแต่เขารู้สึกว่าคนตรงหน้านี้ดูเหมือนจะแก่ชราลงไปมาก ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ตั้งตัว ไป่อวิ๋นเปียนก็คว้าไหล่เขาแล้วถามว่า “ท่านอูอันกงเขาวังแล้วหรือ?”
ศิษย์น้อยตอบอย่างตื่นเต้น “ขันทีได้ไปแจ้งท่านอูอันกงแล้ว ตอนนี้ท่านอูอันกงน่าจะอยู่ระหว่างทางไปวังหลวง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไป่อวิ๋นเปียนก็ไม่ลังเล เขารีบมุ่งหน้าไปยังวังหลวงทันที หากไม่รู้ฐานะของหลี่เต้า เขาย่อมไม่ต้องใส่ใจ แต่ตอนนี้รู้แล้วเขาก็ไม่อาจไม่ใส่ใจได้อีกต่อไป เพราะไม่มีใครรู้ว่าหลี่เต้าจะแก้แค้นฮ่องเต้อย่างไรหากเป็นครั้งนี้ ยิ่งไปกว่านั้นเขายังร
