แม้จะรู้ผลลัพธ์อยู่แล้วแต่ไป่อวิ๋นเปียนก็ยังคงตกตะลึงจนไม่อาจตั้งสติได้เป็นเวลานาน
จวบจนบัดนี้ เขายังจำภาพของหลี่เต้าในตอนที่ยังเป็นอันหยวนป๋อได้อย่างแจ่มชัด ดวงตาที่มองอย่างงุนงงไร้ทางออกขณะถูกกดลงกับพื้นท้องพระโรง รวมถึงความสิ้นหวังหลังจากที่ฮ่องเต้ตัดสินประหารชีวิต ช่างแตกต่างราวฟ้ากับดินเมื่อต้องมาเทียบกับอูอันกงในปัจจุบัน แม้เขาจะพูดความจริงออกไปก็ไม่แน่ว่าจะมีผู้ใดเชื่อ
“เขาต้องการทำอะไรกันแน่…” หลังจากที่ตั้งสติได้แล้ว ไป่อวิ๋นเปียนก็เริ่มครุ่นคิดถึงปัญหานี้ แม้ว่าตอนนี้จะยืนยันตัวตนของหลี่เต้าได้แล้ว แต่ก็ยังมีเรื่องยุ่งยากอีกหนึ่งอย่าง นั่นก็คือจุดประสงค์ของหลี่เต้า ดูจากสถานการณ์ในตอนนี้ เขาก็เข้าใจได้แล้วว่าทำไมหลี่เต้าถึงมุ่งเป้าไปที่จวนอัครเสนาบดี แม้เขาจะอยู่ในสำนักโหรหลวงมาโดยตลอด แต่ก็พอจะรู้เรื่องความแค้นระหว่างจวนอัครเสนาบดีกับจวนอันหยวนป๋ออยู่บ้าง แต่ในขณะเดียวกัน ต้าเฉียนก็ถือเป็นศัตรูของหลี่เต้าเช่นกัน งั้นทำไมเขาถึงไม่นั่งรอดูความเปลี่ยนแปลงของเหตุการณ์เล่า เดี๋ยวก่อน…
ทันใดนั้น ร่างขององค์หญิงหมิงเยว่ก็แวบผ่านเข้ามาในสายตาของไป่อวิ๋นเปียน เป็นเพราะนางหรือ… หลังคิดไปคิดมาแล้ว ไป่อวิ๋นเปียนก็ไม่อาจหาคำตอบที่สมบูรณ์ได้ ด้วยเขาเป็นนักพรต การให้เขาทำนายโชคชะตาและวาดคาถานั้นทำได้ แต่การให้เขาหยั่งรู้จิตใจผู้อื่นนั้นคงจะยากไปสักหน่อย ในตอนนั้นเองได้มีเสียงเคาะประตู
