เป็นจริง เขารู้สึกว่าร่างกายของตนเองไม่สู้ดีนัก การสละอายุขัยทำให้เขารู้สึกว่าร่างกายถูกรีดเค้นออกไปจนหมดสิ้น
“ครั้งนี้ขาดทุนมหาศาลจริงๆ อายุขัยห้าสิบปีเชียว…” เพียงชั่วขณะเมื่อครู่นี้ อายุขัยของไป่อวิ๋นเปียนก็ถูกใช้ไปอย่างน้อยห้าสิบปี โชคดีที่วรยุทธ์ของเขาบรรลุถึงระดับเทพมนุษย์แล้ว ทำให้อายุขัยเพิ่มขึ้นมาก มิเช่นนั้นการกระทำครั้งนี้อาจพรากชีวิตของเขาไปเลยก็เป็นได้ เมื่อนึกถึงหลี่เต้าทั้งสอง ไป่อวิ๋นเปียนก็เอ่ยพึมพำกับตัวเอง “ต่อไปก็ต้องยืนยันให้แน่ชัดเสียที” การคาดเดาเพียงอย่างเดียวนั้นไม่ได้ ดังนั้นถึงแม้เขาจะเห็นบางสิ่งบางอย่างแล้ว แต่ก็ยังจำเป็นต้องพิสูจน์ให้แน่ชัดเสียก่อน ไป่อวิ๋นเปียนคิดวิธีพิสูจน์ที่ง่ายที่สุดออกแล้ว
เขาหลับตาลงเริ่มนับนิ้วคำนวณชะตา ครูหนึ่งผ่านไป…
พรวด! เลือดเก่าพลันพุ่งออกมาจากปาก คราวนี้ไป่อวิ๋นเปียนยังไม่ทันได้เช็ดออก ริมฝีปากก็พึมพำเบา ๆ แล้วว่า “ที่แท้ก็เป็นเขาจริงๆ!” วิธีการตรวจสอบของไป่อวิ๋นเปียนนั้นเรียบง่ายและรุนแรง หากหลี่เต้าทั้งสองคนไม่ใช่คนเดียวกัน เมื่อเขาใชวิชาลับแห่งสวรรค์ทำการคำนวณ ในกรณีที่หลี่เต้าเสียชีวิตแล้ว จะไม่ได้ผลลัพธ์อะไรออกมา
แต่ถ้าหลี่เต้าทั้งสองคนเป็นคนเดียวกัน ผลลัพธ์ก็จะออกมาเหมือนกับครั้งก่อน ผลที่ได้คือความรู้สึกคุ้นเคย สิ่งที่คุ้นเคย คราวนี้พิสูจน์ได้อย่างแน่ชัดแล้ว หลี่เต้าอูอันกง หลี่เต้าสองคนนี้แท้จริงแล้วเป็นคนเดียวกัน
