้นก็เริ่มกะพริบเร็วขึ้น พร้อมกับภาพที่วูบผ่านไป ลักษณะของหลี่เต้าก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปเรื่อย ๆ ชุดทหารยศต่ำที่สวมอยู่ก็ค่อย ๆ หายไป แล้วแทนที่ด้วยการปรากฏของแผ่นป้ายแสดงตัว เมื่อเห็นเนื้อหาบนแผ่นป้ายแสดงตัว ไป่อวิ๋นเปียนก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที แผ่นป้ายนี้ก็คือสิ่งที่แสดงฐานะ ทว่าหลังจากมองเห็นได้ชัดเจน สีหน้าของไป่อวิ๋นเปียนก็หมดความตื่นเต้น แผ่นป้ายในภาพนี้เป็นแผ่นป้ายที่ทำขึ้นใหม่ ต้องรู้ว่าด้วยอายุของหลี่เต้าในภาพแล้ว แผ่นป้ายนี้ควรจะเป็นของเก่าได้ แต่บอกว่าฐานะบนแผ่นป้ายนี้อาจจะไม่ใช่ของจริง
ไป่อวิ๋นเปียนสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ความเจ็บปวดที่แทงทะลุวิญญาณทำให้เขารู้สึกทรมานยิ่งนัก แต่เมื่อมาถึงจุดนี้แล้วเขาจะยอมแพ้ได้อย่างไร เขารู้สึกว่าอีกไม่นานก็จะได้เห็นสิ่งที่เขาต้องการอย่างแท้จริงแล้ว ดังนั้นไป่อวิ๋นเปียนจึงอดทนต่อความเจ็บปวดที่แทงทะลุวิญญาณ แล้วจ้องมองภาพที่กำลังเคลื่อนไหวต่อไป เมื่อภาพเคลื่อนไหวอีกครั้ง เขาก็เห็นเด็กหนุ่มในชุดขาดรุ่งริ่ง ดูหมดอาลัยตายอยากและสกปรกมอมแมมปรากฏขึ้น พอมองเห็นได้ชัดเจน เปลือกตาของไป่อวิ๋นเปียนก็กระตุก
“นี่มัน… อูอันกง?” ไป่อวิ๋นเปียนไม่อาจเชื่อมโยงภาพของเด็กหนุ่มที่สวมชุดขาดรุ่งริ่ง ผอมแห้งน่าสงสารและดูอเนจอนาถนี้เข้ากับหลี่เต้าได้เลย หากดูจากภาพเพียงอย่างเดียว เด็กหนุ่มผู้นี้ไม่น่าจะมีวรยุทธ์เลยแม้แต้น้อย ดูเหมือนเป็นเพียงแค่คนธรรมดาทั่วไป
อีกทั้งโซ
