ว่า “อ้อ ใช่ เรื่องของเจียนจวินผู้นั้นต้องสืบสวนให้ละเอียด” เจียนจวินก็คือบุตรชายของเจียนจื่อเต้านั่นเอง
“วางใจเถิด ข้าจะสืบสวนแม้กระทั่งหลุมศพของทุกคนในครอบครัวพวกเขา”
“อืม ดีมาก”
หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อย หลี่เต้าก็ปล่อยเสวี่ยปิงไป ในตอนนี้สายตาของหลี่ชิงเอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้างก็ทำให้หลี่เต้ารู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง
“เป็นอะไรไป”
“พี่ชาย ใจผูกแค้นของท่านช่างรุนแรงนัก”
“นั่นไม่ดีหรือไร”
“ดีมากเลยต่างหาก” เมื่อเห็นแววยิ้มในดวงตาของหลี่ชิงเอ๋อร์ หลี่เต้าก็อดไม่ได้ที่จะเคาะศีรษะนาง
“จริงสิพี่ชาย ยังมีเรื่องหนึ่งที่ท่านอย่าลืมนะ”
“เรื่องอะไรหรือ”
“หาเวลาพาข้าไปพบเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ด้วย อย่างไรเสียข้าก็เป็นอาสาวแท้ ๆ ของนาง”
“หากมีโอกาส ย่อมได้พบ”
เนื่องจากจวนอัครเสนาบดีมีขนาดใหญ่โตมาก เพียงแคจัดการริบทรัพย์สินก็ต้องใช้เวลาถึงสามวันเต็มจึงจะเสร็จสิ้น เวลาสามวันก็มากพอที่ข่าวจะแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง บัดนี้ผู้คนทั้งหมดต่างรู้เรื่องที่จวนอัครเสนาบดีล่มสลายแล้ว หลังจากที่ค้นจวนอัครเสนาบดีเสร็จสิ้นทุกอย่างก็ยังไม่จบลงเพียงเท่านี้ จวนอัครเสนาบดีเป็นแกนนำ แต่พวกลูกน้องเบื้องล่างก็ต้องจัดการด้วย โดยเฉพาะกับพวกที่สนิทสนมกับจวนอัครเสนาบดีเป็นอย่างมาก อย่างเช่นหลิวเซิน เสนาบดีกรมอาญา
เมื่อหลี่เต้านำคนไปถึงจวนของหลิวเซิน พอเดินผ่านประตูเข้าไปก็เห็นผ้าขาวปลิวไสวเต็มลานเรือน พอเข้าไปถึงโถงใหญ่เขาก็พบว่า ท
