หลังจากฟังพระราชโองการจบ หลี่เต้าก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ เดิมทีนั้นเขาคิดจะอาสาตนเอง ไม่คิดว่าองค์หญิงหมิงเยว่จะส่งงานนี้มาให้เล่าก่อน แต่คิดดูก็สมเหตุสมผล เพราะเจียนจื่อเต้ามีอิทธิพลในเมืองหลวงมากเกินไป ขุนนางส่วนใหญ่ล้วนเป็นพวกที่รอการพิจารณาความผิด ดูเหมือนว่าผู้ที่มีความสามารถจัดการกับจวนอัครเสนาบดีจะเหลืออยู่ไม่กี่คนแล้ว
“อืม ข้าเข้าใจแล้ว”
หลี่เต้ารับพระราชโองการมาจากมือของจ้าวอี๋ จ้าวอี๋เองก็ไม่ได้อยู่นาน หลังจากคำนับแล้วก็จากไป
หลังจ้าวอี๋จากไป หลี่ชิงเอ๋อร์และคนอื่น ๆ จึงเดินออกมาจากห้องโถง
“พี่ชาย พวกเราจะได้บุกจวนอัครเสนาบดีแล้วใช่หรือไม่” หลี่ชิงเอ๋อร์ที่ได้ยินเนื้อความในราชโองการถามด้วยสีหน้าตื่นเต้น หลี่เต้าเก็บพระราชโองการแล้วเคาะศีรษะน้องสาวเบา ๆ
“เอาล่ะ เจ้าไปเตรียมตัวเถิด”
เจียนจื่อเต้าตายในมือเขาซะก็สาแก่ใจแล้ว ถึงเวลาให้น้องสาวได้ระบายบ้าง
บนถนนใหญ่ในเมืองหลวง ขบวนทหารม้าที่ดูสง่างามน่าเกรงขามกำลังเคลื่อนผ่านไป หลี่เต้าและหลี่ชิงเอ๋อร์ขี่ม้าเคียงคู่กันนำหน้าขบวน ท่ามกลางสายตาอันอยากรู้อยากเห็นของผู้คน ขบวนนี้ได้มุ่งหน้าไปยังจวนอัครเสนาบดีอันโด่งดัง ภาพนี้ได้ดึงดูดผู้คนมากมายให้มามุ่งดูอย่างรวดเร็ว เพราะตั้งแต่ตอนเช้าพวกเขาก็พบว่าจวนอัครเสนาบดีได้ถูกปิดล้อมเอาไว้ พึงรู้ว่านี่คือจวนอัครเสนาบดีอันลือนาม ทุกคนต่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่
หลี่เต้าไม่สนใจผู้คนที่มามุ่
