่น ๆ
ช่างเป็นร่างกายที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ความคิดเช่นเดียวกันนี้ก็ได้ปรากฏขึ้นในใจของจ้าวฉงและคนอื่น ๆ หากเป็นพวกเขา แม้จะมีวรยุทธ์ระดับเทพมนุษย์ เมื่อได้รับบาดเจ็บเช่นนั้นก็ต้องตายอย่างแน่นอน แน่นอนยกเว้นผู้ที่มีวิชาลับพิเศษในการรักษาชีวิต อย่างเช่นความสามารถในการแยกแก่นแท้จิตวิญญาณของผู้ฝึกฝนจิตวิญญาณ ไป่อวิ๋นเปียนอุทานด้วยความพิศวง “อัครเสนาบดีแพ้ก็สมควรแล้ว ปีศาจร้ายเช่นนี้มิใช่กำลังมนุษย์จะต่อกรได้ แม้แต่เทพมนุษย์ก็ยังไม่พอ”
องครักษ์ทั้งสามต่างพากันนิ่งเงียบ ก่อนหน้านี้พวกเขาคิดว่าการที่หลี่เต้าจัดการพวกตนได้อย่างง่ายดายนั้นก็น่าสะพรึงกลัวมากพอแล้ว เมื่อเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่จนถึงตอนนี้ ในใจของพวกเขากลับเต็มไปด้วยความเคารพยำเกรง ความรู้สึกเช่นนี้คงจะติดตรึงอยู่ในใจพวกเขา แม้ว่าจะบรรลุระดับเทพมนุษย์แล้วก็ตาม
“พี่หลี่!” หลังจากที่หลี่เต้าฟื้นคืนสภาพอย่างสมบูรณ์ เถียซานเหนียงก็ไม่อาจระงับความรู้สึกได้อีกต่อไป นางวิ่งเข้าไปกอดเขาไว้ ยามนี้คนทั่วไปก็สามารถมองออกถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองได้ เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ ผู้คนมากมายต่างมองไปยังเถียจิงซานที่อยู่ในกลุ่มตระกูลเถียด้วยสายตาอิจฉาริษยา
ช่างร้ายกาจนก ร้ายการจริงๆ ตระกูลเถียช่างฉลาดแท้ที่ใช้บุตรสาวผูกสัมพันธ์กับปีศาจร้ายผู้นี้ สมแล้วที่เป็นพ่อค้าผู้มีสายตาแหลมคม เมื่อเผชิญกับสายตาของผู้คน เถียจิงซานก็รู้สึกสับสนในใจแต่ไม่นานก็รู้สึก
