่างของเขาพลันพุ่งทะยานไปยังความมืดด้านข้าง ทว่าก่อนที่เขาจะทะยานขึ้นไปได้ เงาร่างหนึ่งก็ขวางเส้นทางที่เขาจะไปเสียก่อน
“ท่านอัครเสนาบดี จะรีบไปไหนหรือ” เสียงพูดเพิ่งจะขาดคำ ร่างนั้นก็สะบัดแขนเสื้อโจมตีใส่เจียนจื่อเต้าทันที เจียนจื่อเต้าถูกโจมตีใส่โดยไม่ทันตั้งตัว ต้องถอยกลับไปยังจุดเดิม
“ไป่อวิ๋นเปียน… เจ้า…” เมื่อเจียนจื่อเต้าเห็นผู้มาใหม่ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นไม่สู้ดีในทันที
จ้าวฉงและหลี่เต้าก็มองเห็นผู้มาเยือนได้อย่างชัดเจน
“ท่านนักพรตไป่ ท่านมาได้จังหวะพอดีทีเดียว” เสียงของจ้าวฉงดังก้องไปทั่วลานกว้าง
ไป่อวิ๋นเปียนแสดงสีหน้ากระอักกระอ่วนใจพลางกล่าวว่า “ขอท่านขันทีโปรดให้อภัย ข้าก็มีเหตุผลจำเป็น สถานการณ์ก่อนหน้านี้ไม่เหมาะที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวจริงๆ” เรื่องราชวงศ์นั้นเขาไม่อาจเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้ หากเข้าไปยุ่งย่อมต้องได้รับโทษทัณฑ์ ก่อนหน้านี้ตัวของเจียนจื่อเต้ามีมังกรดำแห่งชะตาอยู่ เขาจึงไม่อาจเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้เลย
จนกระทั่งมังกรดำแห่งชะตาบนตัวเจียนจื่อเต้าหายไป เขาถึงได้กล้าออกมา ยืนอย่างไรความหวาดกลัว ก่อนหน้านี้เขาถึงกับคิดไว้แล้วว่า หากเกิดเรื่องขึ้นมาเขาจะช่วยพาองค์หญิงหมิงเยว่และคนอื่น ๆ ออกไปจากที่นี่ แต่เขาก็ยังประเมินหลี่เต้า ดาวมรณะผู้ยิ่งใหญ่นี้ต่ำเกินไป หากพูดว่าถ้าเจียนจื่อเต้าไม่ได้มีท่าทีที่จะหนี การลงมืออย่างกะทันหันก็ยังมีโอกาสหนีได้ครึ่งหนึ่ง แต่ในเวลานี้เมื่อถูกเ
