จอกขาวกระหายอย่างยิ่ง เมื่อมันกลืนกินทั้งพลังมังกรและชะตาแผ่นดินที่อยู่บนร่างมังกรดำแห่งชะตาก็เริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว จากนั้นร่างของมังกรดำแห่งชะตาก็เริ่มหดเล็กลงเรื่อย ๆ ในระหว่างนั้น เจียนจื่อเต้าเองก็ไม่ใช่ว่าไม่คิดจะดิ้นรน
แต่พลังของเขาก็ไม่อาจแตะต้องกาต่อสู้ระหว่างจิ้งจอกขาวกับมังกรดำแห่งชะตาได้เลย เขาได้แต่จ้องมองมังกรดำแห่งชะตาถูกกลืนกินจนหมดสิ้น ทันใดนั้นจิ้งจอกขาวพลันเรอออกมา ทำให้ที่เมื่อครู่ยังดูน่าเกรงขามอยู่ต้องแสดงสีหน้าเขินอาย พร้อมยกอุ้งเท้าขึ้นปิดปาก แต่จู่ ๆ มันก็ขมวดคิ้วแล้วอ้าปากอีกครั้ง จากนั้นควันสีดำก็ได้พวยพุ่งออกมาจากปากของมัน ดูเหมือนว่าควันสีดำพวกนี้จะทำให้มันรู้สึกไม่สบายท้องอยู่
มันอ้าปากอีกครั้งด้วยความโกรธแค้นและอับอาย ในชั่วขณะถัดมา เปลวเพลิงสีฟ้าสว่างจ้าก็พลันพุ่งออกมาจากปากของมัน ควันสีดำที่หนีไม่ทันก็ได้ถูกเปลวเพลิงเผาผลาญจนมอดดับ หลังจากนั้นแสงสีขาวก็เปล่งประกายออกมาจากร่างจิ้งจอกขาว แล้วร่างมหึมานั้นก็ค่อย ๆ หดเล็กลง สุดท้ายก็กลายเป็นสัตว์ตัวเล็กสีขาวอีกครั้ง ก่อนจะกระโดดโลดเต้นกลับมาที่ฝ่ามือของจีหมิงเยว่ มันเลียนิ้วมือเบา ๆ แล้วก็หายวับไป
ดังนั้นบนลานกว้างใหญ่จึงเหลือเพียงสามคน
“อูอันกง สิ่งที่ข้าควรทำก็ทำเสร็จแล้ว ต่อจากนี้ก็ขอรบกวนท่านด้วย” จีหมิงเยว่เอ่ยเบา ๆ กับหลี่เต้าที่มีร่างสูงสามจั้งที่ยืนอยู่ข้างกาย หลี่เต้าจึงได้สติกลับมาจากเหตุการณ์ท
