จะไร้ประโยชน์อยู่บ้างแต่ก็ถือว่าเป็นของเสียที่ยังพอมีค่าอยู่ อย่างน้อยก็ในแง่การคุ้มครองความปลอดภัยในวังหลวง
“คราวหน้าจำไว้ อย่าได้พูดจาให้เป็นภัยแก่ตน” หลังพูดจบ หลี่เต้าก็โยนองครักษ์ที่อยู่ในมือไปทางองครักษ์อีกสองนายที่เหลือ องครักษ์ทั้งสองคนรับร่างนั้นไว้โดยสัญชาตญาณ ทันทีที่สัมผัสถูก สีหน้าของทั้งสองก็เปลี่ยนไปในพริบตา พวกเขารีบระดมพลังทั้งหมดต้านทานแรงที่ถาโถมเข้าใส่ร่างเอาไว้ทันที
ผลก็คือ ทั้งสองคนอุ้มร่างองครักษ์คนที่สามถลาหลังไปบนพื้นเป็นระยะทางหลายสิบจั้งจึงหยุดลงได้ พรวด! ชั่วขณะถัดมา ทั้งสามคนก็พลันกระอักเลือดออกมาพร้อมกัน ทันใดนั้นสีหน้าของทั้งสามคนก็ต่างแสดงความหวาดกลัวออกมา เพียงแค่ฟากฝ่ายสะบัดมือเล่น ๆ ก็ทำให้พวกเขาต้องตกอยู่ในสภาพอันน่าอเนจอนาถเช่นนี้แล้ว พวกเขานึกถึงคำพูดของหลี่เต้าที่เคยประเมินพวกเขาทั้งสามคนไว้ขึ้นมา ช่างไร้ค่าราวกับมดปลวก
