์ระดับมหาราชาปรมาจารย์ ส่วนโหวไห่อยู่ในระดับกึ่งมหาราชาปรมาจารย์ จึงย่อมต้านทานไม่ไหวเป็นธรรมดา
แต่เฮ่อเหนียนก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน จ้าวจื่อเต๋าได้ใช้นิ้วจิ้มโจมตีไปที่หน้าอกของเฮ่อเหนียน ในชั่วขณะถัดมาเฮ่อเหนียนก็พลันลอยกระเด็นออกไปอย่างแรง
ขณะที่เฮ่อเหนียนกำลังจะร่วงลงพื้น ทันใดนั้นเงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นรับตัวเขาไว้กลางอากาศ พร้อมกับผ่อนแรงปะทะส่วนใหญ่ออก
จ้าวจงรับตัวเฮ่อเหนียนเอาไว้ได้ เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังที่แผ่ออกมาจากร่างของเฮ่อเหนียน สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไปในทันที
ในยามนี้ความโหดเหี้ยมของจ้าวจื่อเต๋าก็ได้ทำให้ผู้คนที่ยืนดูอยู่รอบๆ ต่างตกตะลึง หลายคนรู้จักเฮ่อเหนียนและโหวไห่เป็นอย่างดี
และถึงแม้จะไม่รู้จัก แต่แค่ตำแหน่งราชองครักษ์ก็บ่งบอกถึงความไม่ธรรมดาของทั้งสองคนได้แล้ว แต่บุคคลระดับนี้กลับพ่ายแพ้ต่อจ้าวจื่อเต๋าเพียงกระบวนท่าเดียว
หยางหลินร้องอุทานออกมาอย่างอดไม่ได้ “ตาเฒ่านั่นมีวรยุทธ์ระดับใดกันแน่!”
ความตกตะลึงแบบเดียวกันนี้ก็ได้เกิดขึ้นในใจของผู้คนมากมาย เพราะในความทรงจำของทุกคน พวกเขารู้ว่าอัครเสนาบดีเจียนจื่อเต๋าคนก่อนมีวรยุทธ์อยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับวรยุทธ์แล้ว สิ่งที่เขาแสดงออกมามากที่สุดคือความสามารถและกลยุทธ์ทางปัญญา
แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าในด้านวรยุทธ์ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าความสามารถและกลยุทธ์ของเขาเลย เห็นได้ชัดว่าเฮ่อเหนียนและโหวไห่ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่จะต้านทานได้แ
