อย่างช้าๆ ว่า “ขันทีจ้าว พวกเราทั้งสามไม่ได้ขัดพระราชโองการของฮ่องเต้ เพียงแต่ไม่ช่วยทั้งสองฝ่ายเท่านั้น”
“อีกอย่างพวกเราเดิมทีรับใช้เพียงฮ่องเต้ เมื่อฮ่องเต้องค์ใหม่ยังไม่ได้ขึ้นครองราชย์อย่างแท้จริง พวกเราทั้งสามก็ไม่สมควรจะลงมือ”
“ยิ่งไปกว่านั้น สถานการณ์ก่อนหน้านี้ท่านก็เห็นแล้ว ต่อให้พวกเราลงมือก็ไร้ประโยชน์”
จ้าวจงมองทั้งสามที่แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องด้วยสายตาเย็นเยียบ สิ่งที่เขาพูดไม่ใช่เรื่องที่ทั้งสามจะลงมือหรือไม่ แต่เป็นเรื่องที่ทั้งสามยอมรับตัวตนของจ้าวจื่อเต๋าต่างหาก ในยามนี้ทั้งสามคนชัดเจนว่ากำลังแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอีกด้านหนึ่ง
ด้วยคำพูดของจ้าวจื่อเต๋า ขุนนางทั้งฝ่ายปกครองและฝ่ายทหารหลายคนก็เริ่มลังเลแล้ว ท้ายที่สุดแล้วคนส่วนใหญ่ก็ล้วนเป็นคนของจ้าวจื่อเต๋าอยู่แล้ว
สาเหตุที่พวกเขาไม่ได้ออกมาตั้งแต่แรกก็เพราะการกระทำของจ้าวจื่อเต๋าเกี่ยวพันกับเรื่องใหญ่เกินไป ทำให้พวกเขาตกตะลึงจนไม่กล้าเอ่ยปาก
แต่ตอนนี้ราชองครักษ์ประจำราชวงศ์ทั้งสามท่านต่างยอมรับตัวตนของจ้าวจื่อเต๋าแล้ว สถานการณ์จึงเปลี่ยนไป
เมื่อเทียบกับการที่องค์หญิงหมิงเยว่จะขึ้นครองราชย์ การที่ให้จ้าวจื่อเต๋าขึ้นครองราชย์ย่อมเป็นประโยชน์ต่อพวกเขามากกว่า นี่คือโอกาสในการได้ความดีความชอบจากการช่วยเหลือผู้ที่จะขึ้นเป็นฮ่องเต้ พวกเขาจึงไม่มีใครอยากพลาดโอกาสนี้ ดังนั้น…
