บทที่ 582 ไร้หนทางช่วย เหลือจ้าวเหนียน
==========================================================
‘จ้าวเหนียน’ ปรบมือพลางกล่าวว่า “สมแล้วที่เป็นอู่อันกงที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้ง มีความสามารถในการหยั่งรู้เหนือกว่าธรรมดา”
“แต่อู่อันกง เมื่อครู่ก่อนที่ข้าจะลงมือ เจ้าก็มีปฏิกิริยาตอบสนองแล้ว คงเป็นเพราะรู้ตัวคนของข้าล่วงหน้า ข้าอยากรู้ว่าข้าเผยพิรุธตรงไหน”
หลี่เต้ากล่าวเสียงเรียบว่า “เดิมทีข้ารู้สึกว่าเจ้าดูผิดปกติอยู่แล้ว ดังนั้นตอนโยนราชโองการให้เจ้า ข้าจึงใช้แรงมากกว่าปกติ ไม่คิดว่าเจ้าจะรับได้อย่างมั่นคง”
การออกแรงเพิ่มขึ้นเล็กน้อยของคนธรรมดากับของหลี่เต้าย่อมไม่เหมือนกันอย่างแน่นอน
การโยนครั้งนั้นแม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนก็ยังต้องถูกซัดกระเด็นไป มีเพียงระดับปรมาจารย์เท่านั้นที่จะรับได้ แล้วรัชทายาทที่มีวรยุทธ์ถึงระดับปรมาจารย์?
นั่นมันเป็นไปไม่ได้
หาก ‘จ้าวเหนียน’ มีวรยุทธ์ระดับนี้ทั้งที่เป็นราชวงศ์สายตรง ฮ่องเต้คงจะยกบัลลังก์ให้เขาไปนานแล้ว ไม่จำเป็นต้องรอพระราชโองการสุดท้าย
“ท่านไม่ใช่เสด็จพี่ แต่เป็นอัครเสนาบดี!” จ้าวหยงเอ่ยด้วยความตกใจ
เมื่อได้ฟังการสนทนาระหว่างทั้งสอง แม้แต่คนโง่ก็คงเข้าใจแล้ว ทันใดนั้นทุกคนก็ถอยห่างจาก ‘จ้าวเหนียน’ โดยสัญชาตญาณ
เป็นอัครเสนาบดีแต่กลับปลอมตัวเป็นรัชทายาท ต้องการทำอะไรกันแน่ แล้วรัชทายาทองค์จริงเล่า ทำอะไรกับเขาไป ทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนแสดงให้เห็
