“ท่านอ่านผิดงั้นหรือ?” หลี่เต้ามองไปยังผู้ที่เอ่ยประโยคนั้นก่อนจะกล่าวว่า “แม้ข้าจะไม่ได้เรียนหนังสือมามากนัก แต่ตัวอักษรข้าก็ยังอ่านออก”
“หรือว่าฝ่าบาทจะมีโอรสนอกสมรสที่พวกเราไม่รู้กระนั้นหรือ”
“ไม่มี!”
“แล้วจ้าวเยว่เป็นผู้ใดกัน?”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้าจึงทอดสายตามองไปที่จีหมิงเยว่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองไปยังเหล่าขุนนางแล้วค่อย ๆ กล่าวว่า
“หมิงเยว่ ในชื่อขององค์หญิงหมิงเยว่นั้นเป็นเพียงสมญานามขององค์หญิง นามจริงของนางคือจ้าวเยว่”
“ดังนั้นองค์หญิงหมิงเยว่ก็คือองค์รัชทายาทที่ฝ่าบาททรงระบุไว้ในพระราชโองการ” เมื่อเห็นสายตาไม่อยากเชื่อของผู้คนเบื้องล่าง เขาจึงกล่าวเสียงหนักแน่นว่า “บัดนี้พวกเจ้าเข้าใจแล้วหรือไม่!”
“เป็นไปไม่ได้!” ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็พลันดังขึ้นทำลายความเงียบ ทุกคนต่างมองไปยังต้นเสียง เห็นเพียงว่าเจียนจื่อเต้าลุกขึ้นมายืนตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้
เขากัดฟันพูดว่า “เป็นไปไม่ได้ที่เสด็จพ่อจะทรงแต่งตั้งสตรีเป็นองค์รัชทายาท มันขัดต่อธรรมเนียม”
หลี่เต้าหันไปถามจ้าวฉงว่า “ในกฎบรรพบุรุษของราชวงศ์ต้าเฉียน มีข้อห้ามสตรีขึ้นครองราชย์หรือไม่?”
จ้าวฉงในตอนนี้ก็ตกใจกับการขึ้นครองราชย์ขององค์หญิงหมิงเยว่เช่นกัน ทว่าไม่ว่าจะเป็นผู้ใด ตราบใดที่มีชื่อในพระราชโองการของฮ่องเต้ เขาก็จะสนับสนุนอย่างแน่วแน่ ดังนั้นเขาจึงเอ่ยว่า “ในกฎบรรพบุรุษของราชวงศ์ต้าเฉียน ไม่มีข้อห้ามสตรีขึ้นครองราชย์ ด
