งจะซีดเผือดลง ทันใดนั้นก็ได้ยินอีกประโยค “แต่องค์ชายรองใกล้ชิดกับองค์รัชทายาทเป็นประจำ คำพูดนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะไร้เหตุผลเสียทีเดียว”
ในชั่วพริบตานั้น สีหน้าของจ้าวซุ่ยก็กลับมามีสีสันอีกครั้ง เจียนจื่อเต้าเหลือบมองเบ็ดตกปลาที่ไม่มีปลาว่ายมาติดเป็นเวลานาน เขาส่ายหน้าก่อนจะโยนทิ้งไป แล้วหันมากล่าวว่า “องค์ชายรองมีความคิดเห็นอันใด ขอเชิญกล่าวมาตรง ๆ เถิด”
จ้าวซุ่ยสูดหายใจลึก ก่อนจะประสานม้าก้มศีรษะกล่าวว่า “ท่านอัครเสนาบดี ข้าต้องการสืบทอดตำแหน่งแทน”
เจียนจื่อเต้าเลิกคิ้วขึ้น “องค์ชายรอง ท่านรู้หรือไม่ว่าหากคำพูดเช่นนี้ถูกแพร่งพรายออกไป จะเกิดผลอันใดตามมา”
จ้าวซุ่ยพยักหน้าตอบว่า “ข้าเข้าใจดี แต่ข้าเชื่อใจท่าน” เจียนจื่อเต้ามองจ้าวซุ่ยด้วยความลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นตบบ่าอีกฝ่ายเบา ๆ แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มบางว่า
“กระหม่อมก็เชื่อใจองค์ชายรองเช่นกัน”
