ดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการมาครบหนึ่งเดือนแล้ว ในช่วงเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา จากที่เริ่มต้นด้วยความไม่คุ้นเคยจนถึงตอนนี้ ภายใต้การอบรมของขุนนางผู้พิทักษ์แผ่นดินเจียนจื่อเต้า จ้าวเหนียนก็สามารถจัดการงานราชการได้อย่างคล่องแคล่วแล้ว แน่นอนว่าส่วนจะจัดการได้ดีหรือไม่นั้นไม่มีผู้ใดทราบ รู้เพียงแต่ว่าดูภายนอกแล้วก็ราวกับเป็นเช่นนั้น
วันหนึ่ง การประชุมยามเช้าในท้องพระโรง
“ผู้ใดมีเรื่องรายงานจงกล่าวออกมา ผู้ใดไม่มีเรื่องก็ถอยออกไป”
จ้าวฉงและจ้าวอี๋เป็นขันทีคนสนิทของฮ่องเต้ พวกเขาย่อมไม่ค่อยมาติดตามจ้าวเหนียน ส่วนขันทีที่ร้องประกาศนั้นเป็นผู้ที่จ้าวเหนียนคัดเลือกมาใหม่เพื่อรับใช้ข้างกาย หลังจากเริ่มเข้าเฝ้าก็เป็นไปตามขั้นตอนเช่นเดียวกัน ขุนนางต่างรายงานเรื่องราวขึ้นไป จ้าวเหนียนจัดการ เจียนจื่อเต้าคอยกำกับดูแล บางครั้งจ้าวเหนียนและเจียนจื่อเต้าก็มีความเห็นขัดแย้งกันในการจัดการ แต่ท้ายที่สุดมักจะเป็นไปตามการตัดสินของเจียนจื่อเต้าเสมอ ทันใดนั้นมีขุนนางผู้หนึ่งก้าวออกมา
“องค์รัชทายาท แผ่นดินไม่อาจขาดฮ่องเต้และฮองเฮาได้แม้เพียงวันเดียว”
“ในเมื่อพระองค์ได้รับตำแหน่งรัชทายาทแล้ว ก็สมควรจะแต่งตั้งพระชายาได้แล้วพะยะค่ะ”
เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น สีหน้าของหลี่เต้าและเจียนจื่อเต้าก็เปลี่ยนไปพร้อมกัน
