ั้นแล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเรื่องนี้จะผ่านพ้นไปเสียทีเดียว กล่าวโดยรวมแล้วสถานการณ์ในตอนนี้ทำให้เขารู้สึกสนใจอย่างมาก ตราบใดที่ไม่มีผู้ใดมารบกวนเขา หลี่เต้าก็จะเพียงแค้มองดูอยู่ห่าง ๆ เท่านั้น ท่าทีของหลี่เต้าถูกหยางหลินและเถียซานเหนียงที่อยู่ด้านข้างสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน สำหรับเถียซานเหนียงนั้นไม่ต้องพูดถึงเลย นางเชื่อใจหลี่เต้าอย่างสมบูรณ์
ส่วนหยางหลิน…
“ข้าขอถามเจ้าหน่อย เจ้าแน่ใจจริงๆ หรือ?”
เมื่อได้ยินดังนั้นหลี่เต้าก็ยิ้มบางพลางกล่าว “ถ้าเช่นนั้น ท่านผู้อาวุโสหยางอยากจะพนันกันหรือไม่?”
พนัน? เพียงประโยคเดียวก็ดึงเอาความทรงจำของหยางหลินย้อนกลับไปยังช่วงเวลาที่อยู่ที่ด่านเฟยเฟิงในตอนนั้นทันที
“พนันบ้าบออะไร คราวนี้ข้าจะตามเจ้าให้ถึงที่สุด” หยางหลินกล่าวพร้อมหัวเราะด่าออกมา ผู้คนต่างกล่าวว่าให้เรียนรู้จากความผิดพลาดในอดีต เขาก็เคยผิดพลาดมาแล้วถึงสองครั้ง มีครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง แล้วจะมีครั้งที่สาม ครั้งที่สี่ได้อย่างไร เขาจะไม่มีวันพลาดพลั้งกับคนผู้เดียวถึงสามครั้ง หลี่เต้าค่อนข้างประหลาดใจกับคำตอบของหยางหลิน แต่ไม่นานก็เผยรอยยิ้มออกมา นี่เป็นเครื่องยืนยันความไว้วางใจและการยอมรับของผู้อาวุโสหยางที่มีต่อเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องเช่นนี้หากพลาดพลั้งไปเพียงนิดเดียว ก็อาจจะไม่มีวันกลับตัวได้
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตาหนึ่งเดือนก็ผ่านไป รัชทายาทจ้าวเหนียนจึงได้
