หลังจากฟังเนื้อหาในพระราชโองการจบ หลี่เต้าก็ขมวดคิ้ว ตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุดแห่งหน่วยราชองครักษ์ประจำเมืองหลวงวนไปเวียนมา สุดท้ายก็กลับมาอยู่ในมือเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่คิดจะปฏิเสธอีกแล้ว ด้านหนึ่งเพราะตอนนี้ไม่รู้ว่าสถานการณ์ของฮ่องเต้เป็นอย่างไร ในสภาพการณ์เช่นนี้เขาคงปฏิเสธไปตรง ๆ ไม่ได้ อีกด้านหนึ่งตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุดแห่งหน่วยราชองครักษ์ประจำเมืองหลวงดูแลความปลอดภัยทั่วทั้งเมืองหลวง นั่นหมายความว่าเขาจะสามารถเข้าออกเขตพระราชฐานและวังหลวงได้อย่างอิสระ การจะพบสตรีผู้นั้นก็จะสะดวกขึ้น
“กระหม่อมนอมรับพระราชโองการ!” หลี่เต้าประสานมือคำนับก่อนจะรับตราอาญาสิทธิ์จากมือของจ้าวจงมา เมื่อถือตราอาญาสิทธิ์ไว้ในมือแล้ว หลี่เต้าก็ลูบคลำมันเบา ๆ
เขารู้สึกได้ถึงพลังลึกลับที่ซ่อนอยู่ภายในตราอาญาสิทธิ์ สมกับเป็นโลกที่มีระบบบำเพ็ญเพียร แม้แต่ตราอาญาสิทธิ์ก็ยังแตกต่างจากตราอาญาสิทธิ์ทั่วไป แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องรอง สิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุดของอาญาสิทธิ์คือพลังอำนาจที่มันเป็นตัวแทน ในท้องพระโรงขุนนางมากมายต่างจ้องมองมาที่หลี่เต้าและตราอาญาสิทธิ์ในมือของเขาด้วยความอิจฉา
หลังจากอ่านพระราชโองการฉบับที่สองจบ เหล่าขุนนางก็พากันมองไปที่จ้าวจง ราวกับกำลังรอคอยว่าจะมีพระราชโองการฉบับที่สามหรือไม่ ผลก็คือจ้าวจงไม่ได้สนใจเหล่าขุนนางเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเหลียวมองไปทางองค์ชายใหญ่จ้าวเหนียนท
