ี่ยังคงคุกเข่าอยู่ด้านข้าง
“องค์รัชทายาท ต่อจากนี้ข้าจะมอบท้องพระโรงให้ท่านดูแล” จ้าวจงก้มตัวคำนับ จากนั้นก็หายไปจากพระที่นั่งไท่เหออย่างรวดเร็ว
หลังจ้าวจงจากไป สายตาของทุกคนก็หันกลับมามองที่องค์รัชทายาทอีกครั้ง ในขณะนี้จ้าวเหนียนผู้ได้รับอำนาจผู้สำเร็จราชการแผ่นดินคือผู้ที่มีตำแหน่งสูงสุดในแผ่นดินต้าเฉียน หลังจ้าวเหนียนได้สติกลับมาเขาก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น เมื่อเห็นสายตาเกรงขามของเหล่าขุนนางและสายตาอิจฉาขององค์ชายรองและคนอื่น ๆ แล้ว เขาก็รู้สึกเพลิดเพลินยิ่งนัก หลังจากรอคอยมาหลายปี ในที่สุดเขาก็ได้รอจนถึงช่วงเวลานี้
“ขอเชิญองค์รัชทายาทขึ้นประทับ!” ในตอนนั้นเององค์ชายรองก็พลันเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าขุนนางทั้งหลายก็พร้อมใจกันกล่าวว่า “ขอเชิญองค์รัชทายาทขึ้นประทับ”
องค์รัชทายาทหันไปมองบัลลังก์มังกรที่ทอประกายสีทองอร่ามบนขั้นบันไดมังกรแล้วกลืนน้ำลายลงคอ แม้จะเป็นเพียงอำนาจในการสำเร็จราชการแทนพระองค์ แต่ในฐานะองค์รัชทายาทเขาก็มีสิทธิที่จะสัมผัสบัลลังก์มังกรได้แล้ว จ้าวเหนียนค่อย ๆ ก้าวขึ้นบันไดมังกร ท่ามกลางการแสดงความเคารพของเหล่าขุนนาง ก่อนจะประทับนั่งลงบนบัลลังก์มังกร มือทั้งสองข้างของเขาลูบไล้ที่เท้าแขนบัลลังก์ไม่หยุด ราวกับกำลังลิ้มรสความรู้สึกนั้น
“องค์รัชทายาท!” ขณะที่จ้าวเหนียนกำลังดื่มด่ำเพลิดเพลินกับบัลลังก์มังกร เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นปลุกให้จ้าวเหนียนส
