ะดุ้งตื่น เมื่อก้มมองเขาก็เห็นเจียนจื่อเต๋าที่กำลังยืนอยู่ในตำแหน่งผู้นำขุนนางฝ่ายปกครอง กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “องค์รัชทายาท ยามนี้เรื่องเร่งด่วนที่สุดคือการจัดการราชกิจ”
เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าขุนนางทั้งหลายก็ต่างพากันพยักหน้า ในทันใดนั้นอารมณ์ของจ้าวเหนียนก็เริ่มไม่ค่อยดีนัก ตอนเป็นองค์ชายก็ถูกสั่งสอน บัดนี้เป็นรัชทายาทผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แล้วก็ยังต้องถูกสั่งสอนอีก เช่นนี้การเป็นรัชทายาทก็สูญเปล่าน่ะสิ ดังนั้น…
“ท่านเจียนกล่าวได้ถูกต้องแล้ว” แม้ในใจจะไม่พอใจ แต่ในที่สุดจ้าวเหนียนก็ต้องก้มหน้ายอมรับ ด้านหนึ่งเพราะเจียนจื่อเต๋าเพิ่งได้รับแต่งตั้งเป็นขุนนางผู้พิทักษ์แผ่นดิน ย่อมมีอำนาจในการกำกับดูแลเขา อีกด้านหนึ่งคือตลอดหลายปีที่ผ่านมา เจียนจื่อเต๋าได้สั่งสมบารมีต่อหน้าเขามามาก สิ่งที่คล้ายกับเงาในวัยเด็กเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่จะลบเลือนไปได้ในเร็ววัน
ต้องรอไปก่อน รอจนถึงวันที่เขาได้สืบทอดตำแหน่งผู้ปกครองแผ่นดินอย่างแท้จริง ก่อนนั้นจึงจะเป็นวันที่เขาได้ชำระบัญชี และตอนนี้เขาเพียงแค่ต้องทำเหมือนแต่ก่อน ลับคมดาบรอวันออกศึกก็พอ ดังนั้นจ้าวเหนียนจึงเลียนแบบฮ่องเต้ เริ่มจัดการงานราชการ ส่วนเจียนจื่อเต๋าก็คอยชี้แนะอยู่ข้าง ๆ เป็นครั้งคราว ดูเหมือนทุกอย่างจะกลมกลืนดี
ด้วยความช่วยเหลือของเจียนจื่อเต๋า การประชุมราชสำนักในวันนี้จึงจบลงได้อย่างรวดเร็ว หลังจากการประชุมจบลง ทุกคนก็ต่าง
