ในเวลาเพียงไม่กี่สิบลมหายใจ องครักษ์มังกรทองก็ได้ควบคุมทั้งท้องพระโรงเอาไว้ และด้านนอกพระที่นั่งไท่เหอก็ถูกองครักษ์มังกรเงินล้อมไว้อย่างแน่นหนา
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ทำให้ขุนนางส่วนใหญ่ในท้องพระโรงตั้งตัวไม่ทัน พวกเขาคิดไม่ถึงว่าเมื่อครู่ยังปกติดีอยู่ แต่ผ่านไปไม่นานก็กลายเป็นสถานการณ์เช่นนี้แล้ว เมื่อเห็นองครักษ์มังกรทองที่แผ่กลิ่นอายสังหารออกมา ขุนนางขี้ขลาดหลายคนก็เริ่มตัวสั่นอย่างไม่อาจห้ามได้
แน่นอนว่าขุนนางเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นขุนนางฝ่ายปกครอง ส่วนขุนนางฝ่ายทหารนั้นต่างก็มีประสบการณ์ในสนามรบมาบ้าง จึงยังคงรักษาความสงบได้พอสมควร
ในท้องพระโรงแห่งนี้มีเพียงหลี่เต้าผู้นำขุนนางฝ่ายทหาร และอัครเสนาบดีเจียนจื่อเต๋าผู้นำขุนนางฝ่ายปกครองเท่านั้นที่สีหน้ายังคงไม่เปลี่ยนแปลง หลี่เต้ามั่นใจในพละกำลังของตนว่าเขาสามารถรับมือได้กับทุกสถานการณ์ แต่ไม่รู้ว่าอัครเสนาบดีเจียนจื่อเต๋าอาศัยอะไรเป็นที่พึ่ง
“ฝ่าบาท พระองค์ทรงเป็นอะไรหรือไม่พะยะคะ” จ้าวจงพยุงฮ่องเต้พลางเอ่ยถาม
“แค่ก…”
ฮ่องเต้ไอแห้ง ๆ หนึ่งครั้ง พลังชะตาแผ่นดินที่ย้อนกลับมาในร่างทำให้เขาต้องทนทุกข์ทรมานอย่างมาก แต่สุดท้ายก็สามารถทนรับมันไว้ได้ แม้จะทนได้แต่ก็ต้องแลกมาด้วยราคาที่ไม่น้อยเลย ถ้าเดิมทีเขายังสามารถแบกรับภาระเพื่อต้าเฉียนได้อีก แต่ตอนนี้ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ได้อีกสักเดือนก็นับว่าอยู่ได้นานแล้ว
เมื่อคิดถึงตรงนี้
